Maandagmorgen 05:30 uur. Mijn horloge begint te blèren. Vergeten het alarm uit te zetten. Ik hoor wel een gebrom, maar denk dat dit een vrachtauto is die staat te laden / lossen. Zo'n koelwagen hoor je tientallen meters ver, dus...Ik knap mezelf op en wandel met geotas naar beneden. Ik ga eerst wat geocaches scoren en zorg dat ik 7 uur een ontbijtje scoor. Om vervolgens nog een uur of anderhalf te gaan geocachen, Marja ophaal en met haar ontbijt aklsof ik er de eerste keer pas ben. Want als je geocacht, krijg je honger. Tenminste, ik wel. Maar ben dan ook hyper, tijdens zo'n wandeltocht. Marja houdt me dan niet bij en dat zegt wat. Ik wandel naar beneden en kom halverwege de trap de hele Chinese delegatie van de buitenwijken van de hoofdstad tegen. Stil, want ze staan te wachten tot de keuken opengaat. En de eetzaal is met rood/witte linten afgezet. Omdat de mensen anders gewoon toch al naar binnen gaan, denk ik. Zelfbehoud dus. Dus worden de plannen ter plekke bijgesteld, ik wil niet eten, ik wil naar buiten.
Mijn Oeigoers is niet voldoende om aan te geven dat ik er alleen maar langs wil, maar het grote voordeel van1.89 en ruim100 kilo is ten opzichte van 1.60 en gemiddeld 78 kilo wel uit te buiten in mijn voordeel, Dus ik duw hier en daar, zeg sorry en loop met voor mij uit een tiental Chinezen die hun evenwicht niet konden bewaren. Maar goed, ik was buiten. Overal op het parkeerterrein waren mensen die stonden te fotograferen en zich stierljk stonden te vervelen. En er stonden bussen buiten, die naar later bleek , stonden te wachten om hun pasagiers mee terug te nemen. Maar die moesten eerst nog wel even ontbijten..

Op de dijk was het wel druk, maar toch was er voldoende tijd om te geocachen. Heb ze allemaal gevonden daar. De laatste ben ik nog even geschrokken, want uit mijn ooghoek zie ik een drenkeling in het water liggen. En het water is stikkoud. Ik heb nog even goed gekeken en zag toen dat het een boei was. Of iets wat er op moet lijken. Het verhaal er achter wist ik niet, maar ik hoefde niemand te redden en dat is best fijn als je alleen op een dijk in het verre koude Volendam loopt. 

Toen was het 7.30 uur en ben ik naar de kamer teruggegaan.In het hotel waren de Chinezen, Koreanen....enz enz allemaal weg. En zo ook de bussen. En het personeel liep met grote schalen voedsel heen en weer om de schade zojuist aangebracht door de mensenmeute, weer aan te vullen. Marja was klaarwakker en samen togen we af naar de ontbijtruimte. Daar waren we nog samen met een paar heel oude, kreupele, veel te dikke Duitsers. Er strompelde een stel heen en weer tussen de tafel en de voedselvoorziening om zoveel mogelijk niet meer op te hoeven staan als ze eenmaal zaten. Snap ik ook wel. De man liep naar de koffieautomaat en zonder zijn hand voor zijn mond te houden blafte hij een paar keer richting de kopjes die daar allemaal naast elkaar stonden te wachten tot ze gevuld zouden worden. De arme man had het benauwd, dat kon je zo zien. Helmaal paars liep hij aan en spuugde zo de hele santekraam onder. De klodders op de koffieautomaat. Maar aangezien duifje gewoon doorging met eten neerzetten, voelden wij ons ook niet geroepen om de man te moeten redden, het was voor haar normaal gedrag. Ik heb even mijn kopje gewassen in het toilet. De zojuist gebrachte etenswaren hebben wij tot ons genomen en we zijn terug naar de kamer gegaan. Immers, de Jan Smit stond ons al op te wachten. En niet alleen de Jan Smit, ook Gerrit de reiger stond te wachten. Zie foto. 

 

 

 

We zijn naar Marken gevaren op een zo goed als lege Jan Smit. Al die Oosterse lieden waren elders. En dat gaf een hoop lucht. Zodra we waren aangemeerd, konden we Marken bekijken. Wanneer je terug gaat, maakt niet uit, er vaart altijds wel weer een boot. Een heel leuk plaatsje met evenzoveel leuke huisjes. De mevrouw van de plaatselijke koffietent vertelde dat Marken tegenwoordig een schiereilnad is. En dat het altijd rond de klok van 12 uur wat drukker werd door bussen vol toeristen. We keken elkaar aan en besloten het zekere voor het onzekere te nemen en we gingen de plekken bekijken op Marken die er toe doen. En gelijk ook maar even alle geocaches op te halen. Toen we rond de klok van 12 uur aan de maaltijd zaten op het terras van een restaurant, kwamen ze er aan. Bussen vol Chinezen, Korea......We hebben ons bordje leeggegeten en de mussen de rest. 

 

Met de boot weer terug naar Volendam en daar hebben we de auto gepakt om de omgeving wat af te kunnen struinen.In heel Volendam bleef het de hele dag rustig. Ten op zichte van de gekte van de zondag die we aankwamen tenminste.We hebben zelfs nog even tijd gehad om de winkeltjes te bezoeken om te kijken of er nog iets over was na de plunderingen. Daarna hebben we nog even in het hotel een drankje genuttige en daar zat een nazaat van de familie een personeelslid uit te kafferen dat het een lieve lust was. Wat een hond van een vent, je zal er maar voor moeten werken.We besluiten ter plekke om de avondmaaltijd niet in het hotel te gebruiken. Dat is dus een restaurant aan het water geworden.  Geen hoogstandje, maar dat begrijp ik wel. Als er hier duizenden mensen per dag komen en eten wat je ze voorschoteld, dan kun je het net zo goed erg simpel houden. Ze eten het toch wel. 

Na deze enerverende dingen meegemaakt te hebben zijn we weer naar de kamer gegaan en hebben ons daar na het lezen van een goed boek neergevleid om van een goede nachtrust te genieten.