Zondag 23 juni 2013


 
En als je dan wakker bent dan ga je maar een boekje lezen. Om acht uur in de ontbijtzaal waar de vrouw des huizes haar gewag maakt. Wat wilt u gebruiken deze mooie morgen vraagt ze in onvervalst Engels. Haar zwart omlijnde lippen met daarbinnen perfect aangelegde lippenstift maken geen beweging te veel. Alles is van te voren geoefend en goed bevonden. Doe mij maar een Engels ontbijt,  zeg ik.  Waarop zij antwoord dat er black pudding bij aanwezig is. En of ik wel van dat goedje houd. Alles moet geprobeerd, dus laat maar komen. Black pudding is bloedworst. Of zoiets. Heel bijzonder. Wel goed tandenpoetsen na de maaltijd. Hierna gaan we op pad en komen een Austin tegen met een Engelse dame naast een grote picknickmand. De auto is zo mogelijk ouder dan zijzelf. We rijden richting Cockington en zien mooie vergezichten. We stappen uit en gaan aan de wandel met uiteraard niet de wandelschoenen. Die hebben we nog even niet nodig. En daar krijgen we spijt van. Uitglijden en bijna vallen, misstappen en blij zijn dat je rug het nog doet. Maar het komt goed. We maken afdalingen en dus daarna stijgen van meer dan 15 %. Daar krijg je een stinkende adem van. Daarna naar Totness ( hier komen we afdalingen tegen van 25 % , zijn we maar even omgereden.) en Bourmouth geweest. Even een wandelingetje waar de honden geen brood van lusten. Helemaal verrot in de auto terugkomen. Met de pont terug en weer af naar Tourgay. Daar na eten bij een Indier. Veelbelovend. Veelbelovend. Aan de deur. Of we wilden dat we een kaart kregen of dat wij buffet namen. Voor de zekerheid namen wij buffet, want dan zie je wat je neemt. Maar ook hier niet echt what you see is what you get. Niet lekker maar wel veul.

 

Top