Zondag 26-6-2016

Het is mooi weer als we wakker worden in Lynton in het prachtige National Park. Vandaag is de laatste dag dat we hier zijn en weer verder moeten naar het oh zo mooie Fowey. Daar probeerden we een jaar of drie geleden ook te komen maar kwamen toen terecht in het Eden project. Zie onze blog van 2014. Maar goed, na onze landheer helemaal gek te hebben gemaakt van Geocaching en wat je daar voor voordelen uit halen kan, is de man om. Ik heb hem een cache gegeven en verteld wat hij er mee moest doen. Ook een paar foto's meegegeven en hij zou als er problemen waren, mij per mail om raad vragen. Daarna zijn wij samen naar het North trail gegaan om daar met eigen ogen te zien wat ik 's morgens vroeg om 06:30 uur al eens heb aanschouwd.

Fenomenaal, dat kan ik je wel vertellen. Een uitzicht op pakweg 240 meter hoogte boven zee waar je bijna tot Ierland kan kijken. Als dat wat dichterbij had gelegen en iets lager natuurlijk. Maar goed, het gaat om het idee, toch ? Om exact half 11 zijn we terug om de laatste tassen te pakken en de uitbater en zijn vrouw een goed leven toe te wensen. Alras gaan we met de Fiat op weg. Wat er ook gebeurt, zo zeiden wij tegen elkaar, 25 % hoogteverschillen gaan we niet meer meemaken. In ieder geval niet meer op de derde helft van de vakantie. En zo togen wij op weg. Onderweg nog even een tussenstop om broodjes en melk naar binnen te schuiven en dan moeten we van de snelweg af. En dan..... komen we aan op een paadje zo groot als 1 Fiat breed en twee spiegels. Met om de kilometer een uitvoegstrook. Marja en ik kijken elkaar aan en beginnen wat nerveus aan de TomTom te trekken. Maar de Belgische dame blijft onverstoorbaar in deze richting praten en dus rijden we maar door.  

Soms zit het mee en soms.... maar nu komen we 8 kilometer niemand tegen. Wij blij natuurlijk, maar aan de andere kant !!!! Na nog eens 8 kilometer zo te hebben gekrabbeld komen we aan bij een provinciale weg. Die dienen we op te rijden en over te steken. En druk dat die was ! Dus, dat mens maar blijven zeuren dat we over moesten steken en ik steeds sacherijniger tegen die bitch en na nog eens twee minuten staan besluit ik de italiaan ( klinkt toch steeds veel beter dan tweecilinder Fiat Punto ) maar rechtdoor te sturen en zeker niet over te steken. Terstond verandert de TomTom in een lange streep en blijken we ook gewoon rechtdoor te kunnen rijden. Borst, zeg ik in goed visserslatijn.
Na 800 meter moeten we naar rechts en dan rijden we na 1 kilometer richting onze B&B. Dat het aan het water lag wist ik wel, maar nergens stond dat het 23 % dalen was. En aan het eind van die daling is zowel de B&B als ook de ferry. De pont, zeg maar. En daar wilde ik zeker (nog) niet op. Dus ik aan de handrem de Italiaan vast gezet en Marja naar binnen gestuurd om te vragen waar het ijzer geparkeerd kon worden. Die kwam spoorslags terug met de mededeling, 200 meter terug. Als je toen mijn blik had gezien.... dus ik het hok in zijn achteruit en ietsje gas er op. Nu moet je weten dat zo'n tweecilinder Fiatje best leuk rijdt in de Hollandse wegen. Vlak bedoel ik dan. Een beetje helling hebben wij in de Dijklaan of als je van de pont af rijdt. Maar om nu met zo'n ding achteruit ( want vooruit kon niet door die auto's die van de pont af kwamen ) tweehonderd meter te rijden zo'n 23 % schuin omhoog, dan kun je echt wel een beetje sturen. Maar aangekomen bij de parkeergelegenheid hing daar toch de geur van verbrande pannekoeken / melk / koppelingsplaten. Niet heel erg, maar genoeg om te herkennen. Op dat moment besluit ik de Fiat nooit meer mee te nemen naar Groot Brittanie. Het ding kan dit landschap niet aan. Of we huren voortaan waat of er komt een BMW of Volvo voor in de plaats. Ik ben er klaar mee !!


We hebben de auto neergezet en zijn eerst maar eens de kamer gaan bezichtigen. Als die net zo was als de toegangsweg, had ik nooit mijn koffer er uit gehaald.

Maar die zag er bovenverwachting goed uit. De grootste kamer tot nu toe. En heel, heel erg schoon. Mooi, dat was dan in orde. We hebben toen even gekeken hoe wij ook naar de B&B konden rijden. Als we niet achteruit waren gegaan, maar 20 meter door hadden gereden, hadden we kunnen keren. Nog sterker, op de kaart zien we dat deze weg ( die pakweg 5 % stijgt ) gemaakt is voor caravans en lichte automobielen. Het hok van ons dus. Dat viel weer erg mee. Na het ophalen van de koffers en jassen besluiten we om nog even een bezoek aan Fowey brengen met de pont ( Is wat voor de Esmeralda, ze vragen 4,60 pond voor een enkeltje ). het is een leuk stadje, maar zeker met dit weertype is het een beetje mistroostig. Alles heeft met jachten en vaartuigen te maken. duidelijk de gegoede kant van de mensheid. We besluiten na het nuttigen van een sneetje brood met clutted cream en jam huiswaarts te gaan.

Aangekomen ruimen we de natte jassen op en Marja gaat even in de loungeroom zitten genieten van het uitzicht over water. Ik ga haar vergezellen en daarna gaan we  naar beneden om wat te eten. Daar neem ik ook een Guinness. Of twee. Ik ben er vandaag klaar mee. Anders moet ik vanavond nog een keer in de benenwagen. Marja vindt het altijd zo zonde als je een uur of wat niks doet. Nou, dat gevoel heb ik niet zo. Ik moet namelijk elke dag wel wat, tenminste dat vinden ze wel fijn als je jezelf verhuurt voor 8 uur en je hebt dan echt ook iets gedaan voor je baas.  Helemaal als je dan ook nog wat verdient hebt natuurlijk. Maar ik ben in de stellige overtuiging dat als ik niets doe, nog sterker, als ik helemaal niet kom, ik minder voor mijn baas kost dan dat ik er wel ben. Alleen, denkt hij er nog anders over. Maar goed , ik heb nog 11 1/2  jaar te gaan om hem te overtuigen. En tot die tijd, zit ik vanavond in de pub, eet ik wat en ga vroeg mijn mandje in. Tot morgen allemaal.

 

Top