Zaterdag 22 juni 2013


De eerste keer Engels ontbijt. Na het ontbijt de spullen pakken, betalen en op weg naar Tourgay. Maar nu niet over de snelweg maar alleen over provinciale wegen.  Tenminste,  zo zouden wij die noemen. Het gaat ons om de kleine plaatsjes met die knusse kroegjes. Die komen we inderdaad tegen. Prachtig om te zien hoe de tijd heeft stilgestaan in deze plaatsen. We zijn in Brighton geweest. Hebben daar gegeten in een kroeg die zo uit de jaren zeventig had kunnen komen. Allemaal mensen die uit de hippie tijd zijn gekomen en nooit volwassen zijn geworden. Maar stiekem ondertussen toch kinderen hebben gemaakt die allemaal dezelfde gewoonten aan zijn gaan hangen. Heel apart om te zien. 

Portsmouth, Southampton, Bournmouth, Dorchester, Exester en Tourgay. Ongeveer de volgorde van steden die we tegengekomen zijn. En dan zijn we in ons nieuwe B&B. Een oudere man doet open en helpt ons binnen. Hij zou zo uit een Engelse serie hebben kunnen stappen. Perfect Engels sprekend uit het boekje vertelt hij honderduit wat er wel en niet mag in zijn domicilie. Stuk voor stuk allemaal dingen die je thuis ook niet in je hoofd zou halen. Een prachtige kamer met uitzicht over een stukje natuur die je zo aan de Cote 'd Azur zou verwachten.Compleet met palmbomen. Een prachtplek in Tourgay.

 

 

  

Ondertussen is het laat geworden en gaan we eten in een restaurantje waar je normaal gesproken niet dood gevonden wilt worden. Want dan word je gewoon opgevreten. En daar smaakte het ook naar. Marja heeft de euvele moed om onder de paneerlaag te kijken om te zien hoe groot de scampie was en heeft daarna ogenblikkelijk de vork en mes weggelegd. En ik ook. Want als je had gezien wat er daar uitkwam, wilde je nooit meer eten. Maar daarna ogenblikkelijk de bacterieen weggespoeld met vier glazen Guinesses. En wij zagen dat het het goed was. Rond half tien naar bed en uiteraard dan om vijf uur in de morgen wakker.
Top