Zaterdag 25-6-2016

Weekend, als je werkt dan heb je het wel in de gaten. Maar als je net als wij in vakantiesfeer zijn, dan is elke dag weekend. Vanmorgen weer voor dag en dauw op stap geweest om geocaches te zoeken. Was lekker bezig om Kcalorien te verbranden ( wat uiteraard niet mijn bedoeling is, maar hier doe je dat al als je gewoon een kilometer wandelt. 20 % omhoog krijg je stinkende adem van, geloof mij maar. Niet voor niets dat je overal pepermuntjes ziet liggen bij uitgangen van hotels, cafe's en zelfs onze eigen B&B. Ik heb 1 1/2 uur gelopen om bij een plek te komen waar je 240 meter steil omhoog moest klauteren om een handtekening op het boekje te kunnen zetten. Maar ik ben geen 20 meer en onbezonnen. Als je valt en naar beneden glijdt kun je in het gunstigste geval 14 dagen niet meer zitten door de brandblaren. Maar aangezien je daar ook geen netwerk hebt voor je mobiele telefoon ( verwacht je toch niet meer in 2016 ) kun je ook geen hulp meer inroepen. En dan beslis je dus onverhoeds terug te gaan.
Maar een ieder die mij kent, weet dat ik dat ook niet helemaal vrijwillig doe en zelfs een beetje teleurgesteld ben. Alles bij elkaar 2 uur weg geweest en niet 1 cache er bij geschreven. Dan ben je dus voor niets weg geweest. En kom dan niet met " het is toch wel lekker om een stukje te lopen aan", want dat is helemaal niet lekker.
 
Ben met Marja nog even op zoek geweest naar een Mystery ( dan moet je een puzzel oplossen om de coordinaten te vinden van de cache die je zoekt), maar ook dat ging niet van een leien dakje. Grrrrrr, allemaal voor niets geweest. Maar een goed gesprek met Marja deed mij in het voertuig stappen en naar Arlington Court af te reizen. Een gebouw die herrezen is uit de as van een gebouw uit vroeger tijden. Pas gebouwd in 1820 en bewoond in 1830. Hoezo 300 werkbare dagen ? Met een prachtig tuin(tje) en een paar hectare groot achterverblijf. Heerlijk gewandeld en uitgerust aangekomen om een kopje koffie en een pot thee te nuttigen. We zijn terug gereden via een andere weg als gisteren en dat was behoorlijk minder stressvol. Samen zijn we even terug gegaan naar de cache die we vanmorgen niet konden vinden en nu haalt Marja hem zo achter een paal vandaan. Even de naam er in en voila, alles is niet voor niets geweest.
We stappen in een kroeg waar Wales - Noord Ierland speelt en we vragen voorzichtig voor wie de Engelsen zijn. Want in ons ahterhoofd denk je dat het allebei Engels grondgebied is en aan beide zijden is door de zelfde Engelsen behoorlijk gevochten om het onder die grote paraplu te kunnen krijgen. Maar Wales,  sprak een Brit. Uiteraard.  Dus wij waren ook voor Wales. Wel ontspannen als Oranje niet mee doet. Je zou bijna voorstellen ....Oh nee, dat ligt wel weer gevoelig. Marja ging terug naar de B&B en ik ging even langs bij Phil, die onlangs een platenzaak is begonnen. Had ik eerder al benoemd. Of hij al Rolling Stones platen had gezocht, vroeg ik ? Nou, nee zegt hij, ben je helemaal vergeten. Maar ga even zitten, dan doen we dat samen nu even.  En hij vertellen over zijn drie dochters, wat ze deden en waar ze uithingen. Plotsklaps kijkt hij om zich heen en vraagt, " Where are youre ball and chains ", doelend op mijn Marja. Tenminste dat denk ik dan. Die zit thuis in de B&B zeg ik. Die had niet zo'n zin in een platenzaakje en het idee van twee kerels die allerlei bakken door staan / zitten te spitten. Maar dat zei ik natuurlijk niet zo. Relaxing, sprak ik. En dat snapte hij. Hij kwam graag naar Nederland, Amsterdam om wat te roken en om aan een raam te likken. Gelukkig hebben wij geen horizontale ruiten in het dorp. Afspraak gemaakt om als hij iets van the Stones vindt, hij dit naar mij zendt en ik dan beslis of ik het wil hebben of niet. Vervolgens ben ik ook huiswaarts gegaan en heb mij neergezeten om deze blog te schrijven. Sorry dat er vandaag niet zo veel gebeurt is, maar morgen gaan we onderweg naar Fowey, dat je uitspreekt als Foi. Wilden we twee jaar geleden bezoeken, maar konden het nooit vinden. Maar ja, als je het anders uitspreekt dan dat je het schrijft, ga je het nooit vinden. Twee uur rijden onder goeie omstandigheden en dan zijn we daar weer. Daar pakken we het leven weer op. U hoort van ons.

 

Top