Woensdag 29 juni 2016

De morgen begon met natte wind. Neen, niet met een natte wind, gewoon natte wind. Zo'n natte wind waar je onvoorstelbaar nat van wordt als je erin loopt zonder paraplu. Maar wij zitten binnen en hebben geen last van de bende buiten. We nuttigen voor de laatste keer hier de full English breakfast. Ook dit keer weer zonder black pudding. Bloedworst zeggen wij bij ons. Maar dan gebakken. Thee en koffie en klaar zijn we met Bodinnick. Alles bij elkaar 1 geocache en die hebben we natuurlijk wel te pakken gehad. Lees het blog van een paar dagen terug maar.  
En dan halen we de Italiaan van stal en zetten die pontificaal voor de deur. tassen er in, jassen er bij en gaan maar. We gaan weer op weg. Nu op weg naar Wimborn, vlakbij Bournemouth. Voor diegenen die weten waar dat ligt. Daar doen we even over. Te meer omdat onze TomTom vraagt of we via een tolweg willen. Dat heb ik een keer met ja beantwoord en toen stuurden het kreng mij langs weggetjes waar je in Nederland nog niet met de fiets in zou durven. Zo smal. Spiegels inklappen om verder te kunnen. En stijgingen van meer dan 20 %. En dus ook afdalingen. Die zijn het engst, omdat je weet dat als je iemand tegenkomt en jij dichter bij een uitwijkplaats bent, je achteruit terug moet. En dat kan deze Italiaan niet. Dus ik dacht, geen probleem, ik zeg gewoon geen tolweg en dus geen probleem. Dus......sta ik binnen 20 minuten op een weggetje waar ik niet dood gevonden wil worden, moet wegen oversteken waar je doodongelukkig van wordt en moet uiteindelijk een hoge berg beklimmen die ik echt niet durfde op te gaan. Borst maar, dachten wij samen tegen mevrouw Tom en wij gingen over de grote provinciale 4 baans weg op weg naar Plymouth. Mevrouw Tom heeft tot een kilometer of 15 verder alleen maar steeds harder liggen brullen dat we verkeerd gingen en dat we terug moesten.  Tot ik haar de mond snoerde. Toen herinnerde ik me de vraag aangaande de tolweg en ben overnieuw begonnen met inregelen. ( Heb ik van Chris geleerd, dat woord).
 
Op de vraag aangaande de tolweg heb ik ja geantwoord en het kreng hield meteen haar mond. Blijkt later dat deze tolweg ook een brug behelst, maar dan een echte brug. We moesten bij Plymouth over een brug zo groot, die moest nog even afbetaald worden en dat kostte 1 pond 50. Dus ik heb een idee voor de firma mevrouw Tom, als die nu even een paar dingen aan elkaar koppelt, had ik graag de volgende mededeling gezien op mijn TomTom. " Hoezo neen, gezien je uitgaven de laatste paar dagen en je afschriften van de bank gezien, hoef je niet te zeuren over die 1 pond 50 die de brug kost. Als je dit niet doet, blijf ik je haunten totdat je Plymouth voorbij bent. En je bent 1.5 uur langer onderweg. Dus...overnieuw en druk op ja".
 
Zo simpel kan het leven zijn. Na 4 uur rijden we dit dorpje binnen en komen bij de meest inbeciele rotonde die je kan tegenkomen in je leven. Er staan hier meer stoplichten bij deze rotonde dat waar dan ook in Groot Britttanie. Onvoorstelbaar. En onoverzichtelijk dat zo'n ding dan wordt. Marja zegt, links voorsorteren en dan de tweede naar links en ik denk, ja dag, ik ga zeker niet naar links voorsorteren als je niet naar links hoeft. Dus ik sorteer voor naar rechtdoor en verwacht dat je dan de 2e poot van de rotonde mag nemen. Is namelijk overal zo in heel Engeland. Behalve hier dus. De tweede poot bereik je niet door voor rechtdoor voor te sorteen, maar dan ga je dus ook rechtdoor. Geen probleem zeg ik, we doen het nog een zachtjes over. En stuur naar de volgende rotonde en neem die 4 kwart. Dan kom je terug op dit misbaksel van een roundabout en staan er 3 voorsorteervakken. We moeten 3 kwart van de rotonde hebben en dus staan we rechts van de 3 te wachten tot het licht oranje/groen wordt voor dat het groen is. We gaan rijden en komen ....rechtdoor terecht. Want bij deze kant vandaan moet je dus als je 3 kwart wilt, uiterst links voorsorteren. Dus op naar de volgende rotonde en dan voor de derde keer dat pest ding benaderen. Nu wel naar Marja geluisterd en de Italiaan op uiterst links gezet en daar de tweede!!! afslag genomen. En dan sta je 150 meter verder op de plek van bestemming. Wat een ervaring.
 
Daarna gaan we weer op weg naar Kingston Lany. Omdat het pas 3 uur was en Marja het zonde vindt dat je dan niets doet. Maar het pand was geweldig mooi en de tuin iets minder, maar had ik al gezegd dat het vandaag regende ? Dus dat was minder erg. Zo rond de klok van 5 uur gingen we terug naar de B&B en hebben de tassen uit de Fiat gehaald en in de kamer gezet. Toen naar een plaatselijke pub gegaan met twee prachtige bardames die hun vak verstonden. Een zeebaars en Marja een stuk zalm. Met twee deserts erachteraan. Heerlijk. Zo moe als wij waren, zo verkwikkend en voldaan kwamen wij hier vandaan.
 
Op de heenweg heeft Marja nog een geocache gevonden en dus kon mijn dag al niet meer stuk. Maar ik had het over de kamer, een hele mooie kamer met 2 bedden met een nachtkastje er tussen. Net zoals de prinsen en andere notabelen hier slapen met hun vrouw. Maak ik dat ook eens mee. De badkamer is geweldig mooi. Helemaal nieuw en ultramodern. Beter dan de douche van hiervoor, Die hadden een bad met een kraan die dat bad binnen 3 minuten vol kon tjoekeloebesen, maar zo'n ouderwetse waterbesparende douchekop. Wat een miezerig straaltje kwam daar uit. Niks hier van , gewoon een stortdouche. Heerlijk. We gaan vanavond al douchen en morgen vroeg om 6 uur al rijden. We moeten namelijk via de M3, M25 en M20 naar Dover en die staat om 8 uur helemaal vol met forenzen die naar Londen willen / moeten. Dus rijden wij daar nu om 7 uur glimlachend voorbij. Ik spreek de meesten van jullie vanaf morgen weer gewoon in Nederland. Maar eerst de tocht nog even veilig maken vanuit een zeiknat Engeland. Maar morgen is het weer net zo droog als die andere 10 dagen waren. De Britten hoeven in ieder geval vanavond en morgen de tuin niet te sproeien.
Tot temee.

 

Top