woensdag 22 juni 2016

Vanmorgen zijn we op zoek gegaan naar de trails van de Midsomer Murders. Het enige wat we wel even geregeld hebben was een eventueel slachtoffer, want voor je het weet ben je zelf aan de beurt. Immers, er gaan er altijd 3 dood tijdens zo'n uitzending. Dus na enig nadenken hadden we een naam in gedachten. Moesten we nog wel even doorspreken met desbetreffende, maar dat was maar een detail, zo vonden wij. Eerst naar Ewelme. Een dorpje een mijl of twee verderop. Mooi dorpje met van die schattige cotttages, met verder niemand thuis. Uitgestorven. Dus vandaar naar Watlington. Ook daar weinig leven in de brouwerij. Je zou zeggen, als je zo'n trekpleister in huis hebt als de opnamen van Midsomer murders, dan doe je daar toch iets mee. Wel, ik kan je uit de brand helpen. Niet dus.
Het volgende dorp zou Lewknor zijn, maar we besluiten vanwege de eerste twee bezochte dorpen door te rijden naar Thame. En die hebben het iets beter begrepen. Zelfs een bord op het gemeentehuis met de naam Causton. De alter ego van de stad in de serie. En een heuse workshop van de serie in datzelfde gemeentehuis. Maar wij waren maar met twee en aangezien je drie doden moet aanleveren, hebben we hier maar vriendelijk vanaf gezien. We hebben zelfs de trail niet afgemaakt, maar gelijk doorgereden naar een ander programma met allemaal vermoorde mensen, Lewis. In Oxford. De studentenstad bij uitstek. We besluiten om tegen alle natuurwetten in gewoon door te rijden tot we midden in het centrum van Oxford staan. George street. En daar is een parkeerplaats. Met allemaal rondrijdende Engelsen die zodra ze een plekje zien er als een panter op af gaan. Zo ook op een plekje terwijl wij er net aan kwamen rijden. Van een afstandje doet een dame in een grijze Honda ( of all cars ) met een vingertje welke van links naar rechts zwaait, ons duidelijk maken dat dit haar plekje is. Maar daar hebben wij even geen ogen voor gehad. En ik zwaaide met een prachtige beweging mijn tweecilinder Fiat in het net vrijgekomen gat. En zij reed langs en stond ons hoofdschuddend aan te kijken. Maar toen ze ons in de ogen keek en besefte dat wij geen idee hadden wat ze bedoelde met dat vingertje anders dan, " je mag hier niet rijden" is ze maar doorgereden.  Maar wij hadden een plekje en waren in het altijd gastvrije Oxford.
 
En wat je daar meemaakt is bijna met geen pen te beschrijven. gebouwen van honderden jaren oud die er bij staan alsof ze gisteren gemaakt zijn. Fantastisch om te zien.  Dat er nog geinvesteerd wordt in het verleden. 1 van de redenen dat wij onlangs lid zijn geworden van National Trust. Het verleden dient gekoesterd te worden teneinde in de toekomst lering te kunnen trekken van datzelfde verleden. Prachtige foto's zijn er gemaakt van die gebouwen.
 
Het steekt de dievenmoord van adolescenten, jong volwassenen en oudgedienden tot aan bijna doden die allemaal willen dat Engeland zijn lidmaatschap opgeeft van de geldverslindende EU. Of juist niet. En allemaal lopen ze in de directe omgeving van elkaar. Wij zien eruit als buitenlanders ( gelukkig) en worden niet benaderd. Maar voor de rest loopt iedereen elkaar te overtuigen. Een lust voor het oog en oor. Zeer volwassen gedrag. Zo kan het dus ook. Maar goed, in het verleden hebben de Engelsen zich ook van een andere kant laten zien. Mevrouw Tatcher had daar grijze haren van gekregen in de jaren. Maar nu gaat het heel goed. Geen brandende banden op de snelwegen en stom volk op de barricaden. het gaat er heel rustig aan toe hier. Eigenlijk zoals het hoort. En als je de mainstreet verlaat, dan zie je alleen maar heel veel toeristen en nog veel meer mensen die diezelfde toeristen proberen over te halen om vooral naar hen te komen teneinde alles te horen van Oxford en alles wat er bij komt. en dan uiteraard de universiteiten en bijbehorende gebouwen. Tjokvol met oude stenen. je kunt goed zien dat Oxford tegen de Cotswold aanschuurt. De architectuur en vooral de gele stenen kom je overal tegen.
Uiteindelijk komt aan alles een einde en gaan we tegen 5-en terug naar het voertuig. Die ons zonder problemen terug brengt naar Dorchester on Thames. In de volle zon. Ruim 21 graden en na het nuttigen van de beider Guinness en de witte wijn van Mar gaan we aan de dis. Voor mij een kip aan een stick en Mar een vis met een beetje groenten,. Want hoewel we vandaag een markt hebben gezien waar alle soorten groenten worden verkocht, doen ze hier bij de Engelsen thuis alleen aan sla. Morgenochtend ga ik nog een poging doen om catches te verschalken in het Geocaching spel, want vanmorgen ben ik na een tweetal finds gestopt omdat ik kletsnat dreigde te worden. Dus morgen vroeg weer een poging.
U hoort van ons. Een tweetal dorpelingen in een vreemd land.
Top