Woensdag op pad.

Vandaag besloten we om op pad te gaan naar Margate en Ramsgate. Alles in de auto, ik met een tas met proviand en drankjes in allerlei verpakkingen ( voor als je strand) en een tas met de fotocamera, in de andere hand mijn schoenen die we aan kunnen trekken als we gaan lunchen en op mijn rug de tas met cache spullen. Draai me nog even om en zie mijn vrouw met handtas. " Goedemorgen, " zeg ik nog " alles bij je ? " . Daar moeten we samen nog om lachen. Ik zwaar bepakt en de man aan het spelen en zij er achter aan met slechts de handtas. Enfin, op weg eeerst naar Broadstairs. Dan begint het te spetteren en de temperatuur zakt naar 21 graden. Heerlijk. De regen zwakt af naar af en een toe een druppel en zo komen we aan in Broadstairs.

Tassen er uit en wandelschoenen aan. Tenminste, als we ze kunnen vinden. De mijne heb ik aan, dus die kunnen we afvinken. Maar die van mijn vrouw zijn onvindbaar. Die blijken nog thuis op de veranda te staan. En wiens schuld is dat ? Ik had beter moeten kijken. Ja, ja, dus Broadstairs bekeken op slippers en de winkeltjes in en uit.

Broadstairs is dus geen Broadchurch ( die van de tv serie ) maar wel leuk om te bekijken. Veel antiekwinkeltjes die onvoorstelbaar veel geld vragen voor wat wij hier vintage noemen. Een bed met kastjes voor 1900 pond vond ik iets te veel van het goede. gelukkig maar, want dat moet je eens proberen, een tweepersoons bed in een Fiat Grande Punto. Gaat hem niet worden. Leuk stadje met op een gegeven moment een buslading jonge Duitsers. Een school, verkleed als Londenaren. Aan de buitenkant ziet dat er dan wel zo uit, maar ze spreken alleen maar Duits tegen elkaar en dan vallen ze snel door de mand.

Vandaar naar Ramsgate. Omdat we de kust willen zien. Daar is het loeidruk en we besluiten door te rijden naar Margate. We  komen aan en rijden langs de zee.

Onvoorstelbaar veel voertuigen die allemaal links en rechts inhalen. Getoeter als je even niet op let en ik ben er klaar mee. We rijden dit gekkenhuis weer uit. Ondertussen is het richting half 4 geworden en we besluiten terug te rijden en naar het huisje te gaan. Kunnen we even koffie drinken en een stuk uit het boek lezen. Hebben we per slot niet voor niets meegenomen. So we did. Na een uur of twee besluiten we om het dorp in de rondte te wandelen en komen we aan op een heel oude begraafplaats. Zo'n sinistere met allemaal onleesbare teksten op de stenen en zelfs versleten stenen. Kun je zo hergebruiken, denk ik dan. Geen tekst meer te zien. De ene helft staat keurig om de kapel heen en is onderhouden.

 

Dat wil zeggen, ze staan in het gras en de andere helft staan in het onkruid. Daar is geen doorkomen aan. Vreemd dat je hier voor kiest.

Vandaar uit zijn we heel dicht bij een cache die ik vanmorgen bezocht en niet kon vinden. Dus we besluiten om samen even te gaan kijken of we het ding bij kunnen schrijven. Na een half uur stoppen we hier mee en besluiten onverrichterzake te gaan dineren. Een stevige wandeling van ruim een half uur brengt ons bij het restaurant.

Of eigenlijk, de kroeg. Drie Guinness  en een ondefinieerbare speklap later spreek ik wat Engelsen aan om te vragen hoe het zit met de parkeergelegenheid in Canterbury. Dan blijkt 1 van de mensen een politieagent te zijn. En met dat heerlijke Engelse zangerige stem zegt hij :" You're bij car ?" , " with Dutch plates ?", " Then you can park it anywhere you want, there is no policeman who'll put a ticket on your screen". Kijk, dat is nou lekkere inside information. 

U hoort van ons

 

Top