Reis naar huis.

 
We zijn gistermorgen na het ontbijt en een bewogen afscheid ( wij vonden het niet leuk om weg te gaan, hadden er voor de 1e keer van ons leven nog lang geen genoeg van ) op weg gegaan naar Nederland. Alles zat in de Volvo en tot Parijs ging alles van een leien dakje.

Daar kwamen we in een file terecht. En we dachten ( en laat dat een les zijn voor iedereen die dit blog leest ) laten we eerst even onze sanitaire stop doen bij een benzinestation die wij net voorbij dreigden te gaan rijden. Je weet immers nooit zeker wat er gebeurt in dat grote Frankrijk.

Op dat moment is het 42 graden. Bloedheet op dat asfalt. Plotseling zie ik een zwarte Golf een elandtest doen. Dat ging zo hard dat het ding bijna omslaat. Het zag er naar uit dat de plotselinge manouvre door de rest van de voertuigen die langzamer gingen rijden was opgemerkt. En wij gingen rechtsaf naar het tankstation. En daar hebben we 2.5 uur stil gestaan. Heel vervelend voor ons, maar buiten het tankstation hoorden wij later was er toch een groot ongeval geweest en daar lagen mensen op dat zelfde asfalt ruim een uur voordat de hulptroepen arriveerden. Overal om ons heen zag je kruizen op de kaart komen waar wegen werden afgesloten.  Wat een ravage om ons heen. En wat een agressie er dan vrij komt. Vooral Franse ouderen die helemaal uit hun plaat gingen omdat ze niet uit hun parkeerplaats konden komen. Omdat er een auto voor stond die ook nergens heen kon. Uitstappen en slaan op zo'n voertuig. Wat een beetje zon al niet teweeg kan brengen.
Maar goed, na een poosje , nou zeg maar poos, daar helemaal stil te hebben gestaan konden we weer vertrekken.

Maar we hebben heel Frankrijk tussen Parijs en Lille gezien. Van links naar rechts werden we gestuurd.  Overal werden wegen afgesloten door ongevallen en of defecte automobielen. 10 uur later ( van een reis van normaal  pakweg 6.5 uur ) rijden we richting Middelburg, want onze zuiderburen hadden een probleempje bij de ring van Antwerpen. Net bij Antwerpen aangekomen verdween een kruis op de kaart ( hoera voor de Volvo ) en konden we door de Kennedytunnel . Na het betalen van een luttel bedrag raasden we door de eeerste tunnel. De tweede tunnel daarentegen stond een vrachtwagen stil. Kapot. Vervelend voor hem, maar hij ging stuk terwijl wij daar reden. Ik heb de vrachtwagen rechts laten staan en bedacht mij dat er weldra honderden voertuigen stil kwamen te staan die hem wel wilden helpen aan wat dieselolie. Ik was er klaar mee. Op een kwartier na 12 uur later parkeerde ik de Volvo voor de deur en stopte ook deze bewogen reis.

Maar we gaan terug. Absoluut. wat een pracht plek om vakantie te vieren. Stress is daar onbekend en als je voertuig gewoon blijft rijden dan leef je daar echt als een God in Frankrijk. Wat een heerlijke plek en wat een heerlijke gastvrouw en heer. Ik heb nu al heimwee.

En hierbij sluit ik deze blog weer af.
Top