Vrijdag de terugdagtocht.

We zijn vanmorgen vroeg om half 5 wakker geworden en hebben het door onze gastheer neergezette ontbijt genuttigd. Na dat wij ons aangekleed hadden en alles ingepakt, was het toch stiekem 06:05 uur geworden. De Fiat stond er klaar voor en we zijn de meest beroerde rotonde ever genaderd. Dit keer was het een kwart van de rotonde en we waren op weg. Missie 1 geslaagd. Had ik toch even over in gezeten. De Fiat had er zin in en wij ook. Rond 7 uur zaten we op de M23 en stroomde die al aardig vol. Niet alleen vanwege de forenzen, maar zeker ook vanwege het feit dat de Engelsen besloten hebben de weg op te knappen. Dus van de 3 banen waren er nog precies 1.2 baan over. Dus 30 mijl per uur. Wij zeggen 50 kilometer per uur. Na ongeveer een uur moesten we even stoppen vanwege een sanitaire stop ( als ik moet dan moet ik ) en met afgrijzen ben ik aan de kant gegaan. De Engelsen nemen het niet zo nauw met stops. Of je komt er alleen weer op als je een Maserati hebt, ofwel je moet 5 mijl omrijden om weer op die M23 uit te komen. Maar goed, de boodschap was duidelijk. Na een 5 tal minuten konden we weer op weg en wonderwel lukte ook dit in 1 keer.

Nadat we nog 1 keer gestopt waren bij een eet ethablisement ( al rijdend op de M25 ) kwamen we rond de klok van 9 uur aan bij de pont. Die wij eigenlijk geboekt hadden voor 12.00 uur. We werden niet te woord gestaan door iemand van DFDS, maar ze deeed wel wat we wilden, we werden omgeboekt. Uiteraard zonder onze priority, want die Engelsen wilden niet de hele boot weer leegrijden omdat de Hollanders graag vooraan de rij wilden staan. Maar daar konden wij goed mee leven. Immers, waren we nu om 12 uur al in Frankrijk. En dat is ook wat waard. Nadat Marja nog even een lichte aanvaring had met een Hollandse dame op leeftijd die met haar man aan een tafel zat en haar zoon ( alleenstaand, nog thuis wonend, met zo'n halsdoekje om en een sweater quasi nonchalant om de schouders gedrapeerd) probeerde aan te praten dat hij vooral naar links moest schuiven teneinde Marja te bewegen op te staan, zodat hij de tafel en 3 stoelen voor zichzelf had (Tjonge wat een lange zin ), werd duidelijk en onomwonden verteld dat zij niet van plan was om te bewegen.

Waarop de zoon zijn schoentjes uitdeed en zijn voeten ( zonder sokken) op de stoel tegenover hem neervlijde. Mamma de ziekte erin en ik ook nog een zitplaats. Marja keek veelbetekenend naar mij en deed verslag wat er voorgevallen was. Ik was toen met een handvol ponden en shillings naar de uitbater van de boot geweest om nog iets te kopen wat eetbaar was. Zodat we in ieder geval de munten kwijt waren. Maar ja, zeker op de terugreis nemen de Britten het niet zo nauw met het eten en dus kwam ik terug met een fles wijn. Wat natuurlijk niet de bedoeling was. Maar ja, wijn is ook een keus.

Om precies half 1 (12:30 uur Engelse tijd) dus plotsklaps half 2 ( 13:30 uur ) rijden we de boot af. Mevrouw Tom geeft nog een paar keer de mededeling dat we vooral rechts moeten rijden en begint met de eerste boodschap dat er een file staat in Antwerpen. Wij rijden dan nog in Frankrijk en dus storen we ons niet aan het mens. Gas met dat hok, dus. Na pakweg 1.5 uur begint het een ietsje op te stropen met de voertuigen om ons heen en mevrouw Tom geeft aan dat het nu menens is. Of ik een andere route wil die ruim 3 kwartier sneller is. En ik, zo dom als ik kon , druk op ja. Van dat moment af aan komen we overal terecht behalve op de snelweg. De A12 hebben we nooit meer gezien. Of de A16. Na 3 uur in België te hebben rondgereden vraagt ze ineens of we een tolweg willen. Ik kan je vertellen, als ze gevraagd had of ik mijn rechterbeen af wilde staan, had ik ook op ja gedrukt. Pakweg 1 kwartier later rijden we, na een luttel bedrag betaald te hebben aan een dame in een hokje , door een tunnel en zien we Rotterdam op de borden verschijnen. Ben nog nooit zo blij met dat woord geweest. Zou er bijna van gaan houden. Na nog eens 1.5 uur gereden te hebben kwamen we doodmoe, maar gezond en wel aan in ons rustige dorpje. Eindelijk, thuis na een welverdiende vakantie.

Ik heb mevrouw Tom wel excuses moeten maken voor de uiterst onvriendelijk wijze waarop ik haar behandeld heb, maar soms vraagt zo'n vrouw er om. Mijn zwager kwam dezelfde dag terug vanuit Frankrijk en die koos voor Brussel, toen zijn mevrouw Tom de vraag stelde. Ook die heeft 3.5 uur rond gereden over 's Heeren wegen in het verre België. Het zit dus in mevrouw Tom, gelukkig.

Het was weer enerverend en we zijn blij dat we terug zijn. Nog hetzelfde weekend hebben we geboekt voor een midweek naar Frankrijk. Want, zo zeggen ze, na een ongeval met je voertuig moet je zo snel mogelijk weer rijden. Andrs durf je niet meer. Dus we gaan het weer gewoon proberen. Alleen even niet via Antwerpen. Dat dan weer niet.

Top