Vrijdag 24 juni 2016

Vanmorgen de tv aangezet en het droop er gelijk vanaf. Engeland gaat uit de EU. Iedereen is er vol van. En de meesten die wij spreken snappen er helemaal niets van. En nu hoor je ook iets wat daarvoor niet hoorbaar was.  Het duurt nog even  voor ze er uit zijn en het is ook niet zo dat er geen geld meer hoeft te worden overgemaakt. Nou spugen ze helemaal vuur hier. Maar ja, wij hebben er geen last van op dit moment. Nog sterker, doordat de pond op een historisch laag punt staat (*stond) is het zelfs goedkoper voor ons geworden. Vanmorgen was het in ieder geval stralend weer en ben ik uit de veren gelijk een aantal caches gaan scoren. Ja, ja mensen, Rob aan het wandelen en vrijwillig. Ruud zou trots op me zijn geweest. Ik liep op de Garmin en kwam er snel achter dat ze in Engeland behoorlijke hoogteverschillen hebben. 

Nog sterker, bij het naar beneden lopen trilden mijn bovenbenen als nooit tevoren. Wat een leven hebben we toch hier. Het was maar een rondje van pakweg 3 en een halve mijl, maar met hoogteverschillen van 400 meter. En dat kan ik je vertellen, is behoorlijk.

Ik liep voor 7 uur 's morgens al met een volle cachetas en een veel te dikke jas te hijgen als een postpaard ( voor de jeugdigen, dit is beeldspraak ) en ik verloor niet alleen heel veel vocht, maar ook mijn Nivea luchtje en werd beroerd van mijn eigen mannelijke luchten. Kolere, wat kan een vent stinken. En ik begon nog wel met Jean Paul G. Wij hebben afgesproken dat ik rond 8 uur terug ben om mijn ontbijt te nuttigen. En dus ben ik op tijd terug. Even (weer) onder de douche en ik ben het mannetje.

We gaan ontbijten en ik duw een full Englisch breakfast onder mijn neus. Immers heb ik net pakweg 800 Kcalorien verbrand en heb dus wel weer recht op 2300 nieuwe. Je moet toch niet willen afvallen tijdens vakantie, toch ?  Dan wil Marja na het ontbijt een stukje wandelen. En ik dus ook. We besluiten om als we dan toch wandelen gelijk om te zien naar Geocaches. Je bent er dan toch. Dus met een behoorlijke zware tas op mijn rug en zonder jas naar beneden. En beneden betekent een tocht van hemelsbreed 300 meter, maar nu met een wandelroute die 25 % afdaalt en dan weer ietsje stijgt en vervolgens weer 25 % daalt. Daar krijg je knikkende knieen van. En aangezien ik des morgens al een 4 mijl gewandeld had over 's Heeren wegen, had ik het helemaal te kwaad. Maar echte man die ik ben trilde ik verder naar beneden en kwam zo aan in Lynmouth.

Vandaar een wandeltocht naar Watersmeet. Een tocht van pakweg 4 1/2 mijl. Maar ook hier weer hoger en lager. Na 2 1/2 uur waren we nog maar 2 mijl opgeschoten en werd Marja ongedurig. Die wilde zo snel mogelijk naar het einde om wat te eten en vandaar als in 1 rechte lijn terug naar huis.

En in Lynmouth aan gekomen hebben we een trein gepakt die ons terug bracht. Vandaar even douchen ( was weer een ietsjepietsje vocht verloren en stonk als een Gnoe).  Na het douchen zijn we in de Fiat gestapt en hebben naar Dunster Castle gestuurd. Want je wilt toch ook niet de hele dag alleen maar gewandeld hebben. Daar waren we rond kwart over drie en hebben daar rondgekeken tot 5 uur. Toen moesten we terug naar huis. De rit naar huis ging ook bijna helemaal goed. Aangezien Lynton het hoogste punt is van de reis en wij daar verblijven dienen wij een aantal keer 25 % te stijgen met ons tweecilinder Fiatje. En dat is voor zo'n Fiatje eigenlijk niet te doen. Afdalen met zo'n percentage is helemaal uit den boze. Je hebt namelijk geen compressie met twee van die proppenschietertjes onder je motorkap en eigenlijk ook niet veel power om zo'n hoogteverschil aan te kunnen. We hebben het gehaald, maar niet van harte. Ik doe het in geen geval weer. Eerst kijken waar je heen gaat en het voertuig aanpassen aan de situatie. Toch volgende keer maar een echte auto huren. Een gouden Passat lijkt me wel wat. Maar goed, ik dwaal af. Immers, het avondeten stond al weer op ons te wachten. Die nuttigden wij bij een Turk van pakweg 1.56 meter hoog.

Gisteravond hebben we daar fantastisch gegeten en we wilden dat nog eens dunnetjes overdoen. Nou, dat wilde hij ook wel. De hoofdmaaltijd van Marja bestond uit kaneelsaus   (heel vloeibaar) en alles wat op  bord lag, smaakte daar ook naar. Kon ook moeilijk anders, de saus klotstse tegen de rand aan. En ik kreeg een stake. En sla, met ui. En daar zag het ook naar uit. Naar sla met ui. En die Turk maar grijnzen naar ons. We hadden gisteren een pracht plek in de zaak en nu een achteraf plaatsje naast de deur naar het andere restaurant. En wij hebben het ons laten gebeuren. Wat hebben we geleerd, ga in het buitenland nooit twee keer naar dezelfde Turk. Maar goed, twee Guinness en Marja een heerlijke kop thee en we waren het bijna alweer vergeten. Nu nog even de blog schrijven en dan te bed. Ik heb het gevoel dat ik morgen niet op kan staan. Zeker met het stijgen en dalen gebruik je spieren die ik helemaal nog nooit heb gebruikt. Die lagen jaren te wachten op hun beurt. Helemaal nieuw nog, zo klaar voor een donorcodocil. En die zijn nu gebruikt, voor het allereerst en zo voelt het ook. En morgen ?  Dat zien we morgen dan wel weer. En nu. snaveltjes toe en dan naar bed.

Top