Cotswold.

Nou ik weer met mijn grote mond. Het kan alleen maar slechter worden. Komen we in een huis terecht waar Miss Marple persoonlijk opendeed. Ze geeft een kaartje in handen waar wij onze naam adres en woonplaats in moeten vullen. Hoeft niet perse maar of we het toch maar in willen vullen. Met email adres graag. Dan laat ze ons de kamer zien met een ensuite bathroom. Die groter is dan mijn hele slaapkamer thuis. Ja, soms zit het mee in het leven.

De reis hier naar toe was weer met geen pen te beschrijven. Waarom op zaterdag al die Britten op de M20 moeten gaan rijden en later zelfs de M25 helemaal verstoppen, zal voor altijd wel een geheim zijn. Het wordt pas dragelijker als we de M40 op draaien. Halverwege besluiten we om toch maar te gaan lunchen. Immers, als je niet eet ga je dood. Dus even gestopt bij de lelie ( Fleur de lille ) . De naam vermoedt een geweldig restaurant waar je verrast wordt op iets gastronomisch, maar het is gewoon een wegrestaurant. Met de nadruk op weg. Kolere, ik heb van mijn leven niet zo'n herrie gehoord op de voorgrond. De DB meter van de laptop stopte bij 93 DB. En dat is erg hard, kan ik je vertellen. We zijn door de waitress naar achter gestuurd, want dan konden we lekker in de zon zitten. Ja en in de pest herrie, dat vergat ze erbij te vermelden. En vervolgens kom je om, want niemand komt vragen wat je eten of drinken wilt. Dat doe je in een pub aan de bar en dan komen ze wel langs om de bende te brengen , dat dan weer wel.
Dus wij naar de voorzijde van de Fleur, waar wij een Engelse dame zagen lopen met een heel mooi loze jurkje, en moesten samen grinneken. Wat een klederdracht hebben ze ook hier weer. Maar de huisjes zijn prachtig. We gaan morgen op onderzoek uit en ik ga zeker een aantal foto's delen. Want het is hier prachtig. Maar goed, we gaan weer op weg naar die M40.Daar wordt het wat rustiger. Maar de laatste kilometers rijden we alleen. En dat mag ook wel, daar de weg maar 1 voertuig breed is. En dan stappen we het hof van Eden binnen. Stil, zo stil heb ik het nog nooit gehoord. Het ruisen van de bomen en de vogels hoor je hier. Het geblader van mijn vrouw die leest in 1 van haar boeken maakt nog het meeste geluid. Miss Marple komt voorbij om te vragen of we locally of in het dorp willen eten. Locally natuurlijk, hoe moet ik anders thuiskomen met mijn dagelijkse twee Guinness ?

Wifi is binnen te krijgen , maar niet in de tuin. Of ik de code wil ? ja graag en ik ga even naar binnen. Maar eerst de wifi regelen. Moet toch ergens de blog uploaden.Daar haal ik de repater uit mijn koffer ( ja, die neem je toch altijd mee als je op vakantie gaat ?)  en mik die op het dak. Zo, Wifi in de tuin. Met de code erbij zit ik lekker in de tuin met de laptop deze blog te schrijven. Marja is even naar binnen en praat wat met de andere gasten. Ik weet waar ik straks wil eten. 
Zelfs met de foto's van de tuin erbij. Miss Marple wil niet op de foto. Ze heeft net wel drie paar schoenen demonstratief in de gang geplaatst, zag ik toen ik de laptop ging halen om dit blog te maken. Is waarschijnlijk de bedoeling dat we de onze ook hier achterlaten.

De caches van mijn hobby zijn hier helemaal eindeloos. Heb er heel dichtbij al meer dan 20 geteld. Daar hou ik van. Morgenvroeg op pad met de cachetas. Zal ze krijgen die groene rakkers. Voor diegene die geen idee hebben waar ik het over heb, jammer dan. Je mist heel wat.

Ik ga straks naar binnen en krijg daar uitleg met een stapel kaartjes waar we wat kunnen eten en drinken. U hoort van ons. 

 

Top