Maandag 24 juni 2013

 
Op maandagmorgen gewekt door meeuwen. Een strakblauwe hemel kijkt ons aan. Plannen vandaag zijn, Tourgay bekijken in de morgen en na de lunch zien we wel verder. Het Grand Hotel bekijken en foto`s maken en zien wat er schuil gaat achter de heuvels. Absoluut geen spijt van de Fiat. Ondanks zijn tweecilinder motortje 25 % heuvels geen probleem. Maar wat is dat steil!!!  Het is 08:55 uur en dus weer tijd voor een ontbijt. Marja zit weer met haar neus in de gids. 
 

Onderweg naar Kingswear gaat alles naar behoren. Ook hier weer grote afdalingen en behoorlijke beklimmingen. Valt toch een beetje tegen of mee, misschien moet ik het gewoon niet verwacht benoemen. Dat Engeland niet helemaal vlak is wist ik wel, maar beklimmingen van 25 % daar heb ik me toch niet op voorbereid. Maar goed. De auto neergezet op een plek waar nog bijna niemand stond en vervolgens een steile helling afgelopen om op de plek te verschijnen waar de kassa staat. Hier krijgen we antwoord waarom er zo weinig voertuigen op onze parkeerplaats stonden. Die staan namelijk allemaal hier en er is nog meer plek. Nou ja, dan lopen we dat stukje straks maar terug, denken wij beiden. Na het betalen van bijna 20 pond mogen we naar binnen. Een hele grote tuin. Dat is zeker. Een rozenruin waar de geuren van verschillende rassen vechten om de overhand. Om maar de sterkste te kunnen zijn teneinde bijen en andere insekten aan te kunnen trekken. Een weldaad voor het reukorgaan. Planten en struiken, bomen en bloemen. Zoveel heb ik er nog nooit bij elkaar gezien. De tuinen van Appelscha verbleken hierbij. De geschiedenis wordt levend gehouden door een aantal vrijwilligers die in het huis lopen en je de goeie kant op wijzen. Vragen worden allemaal beantwoord. En dan te bedenken dat dit allemaal pas in 1926 is neergezet. Onvoorstelbaar. Als de laatste telg het hoofd heeft neergelegd wordt het landgoed verkocht aan iemand die niet helemaal begrijpt wat de bedoeling van de founder was. Het werk aan de tuin staat hem tegen en hij jaagt er schapen op. Binnen afzienbare tijd wordt de tuin weer wat het was. Een onherbergzame bende. Tot de National Trust het overkoopt en de tuin weer

terug brengt in de originele staat. En zo hebben we die dan vandaag bezocht. Ook hier een paar hoogteverschillen. Van het hoogste tot het laagste punt voor ons gevoel 100 meter. Alle mensen wat een trappen heb je daar. En de bezoekers die wij tegenkwamen mankeerden alemaal wat. Manke, blinde, dikke, kromme mensen. De enigen die niets mankeerden waren wij en de dames vrijwilligers die niet zouden hebben misstaan bij een aflevering van Midsomer murders. Maar wij hebben wel ieder bankje gebruikt om bij te komen. Nog sterker, we hebben zelfs even een dutje gedaan in het gras voor het huis. Doordat wij daar zomaar gingen liggen streken er binnen korte tijd meerdere mensen neer die allemaal genoten van de zomerzon. Maar de tuin is prachtig en het huis zo mogelijk nog mooier. Alsof ieder moment de eigenaar binnen kan lopen of de mevrouw het belletje kan laten rinkelen. Je verwacht het allemaal, maar niemand doet het. Jammer, het zou het helemaal compleet maken. Misschien nog een moord erbij en Miss Marple doet haar intrede. Het zou allemaal zo maar kunnen in zo'n scenario. En dan even terug naar de auto. Och jee, die staat boven aan in de eerste parkeergelegenheid. En dan is driehonderd meter klimmen ineens heel veel. Terug naar de kust is een begrip in Devon. En aangezien wij tijdelijk in Tourgay wonen zullen we wel moeten.

 

 

 

En dan komt de volgende uitdaging om de hoek kijken. Het avondeten. Dat is tot nu toe niet echt gelukt. Zie de vorige dagen. We vragen het voor de zekerheid aan de vrouw des huizes. Die kiest voor Legends. "Doe dat maar is veilig" zegt ze met die zwartomrande keurig gestifte lippen. En dus gaan we naar de veilig bevonden Legends Steps. Die steps staan me nog het minst aan, zo na een dag klimmen en sjouwen. We vinden Steps al snel en beseffen dat we deze locatie afgelopen maandag al voorbij gelopen zijn. Toen was ze ons niet opgevallen. En de steps slaat op negen treden van de trap voor de deur. Ook niet onoverkomelijk. Naar binnen dus en even naar de kaart kijken. De kaart is veelbelovend. En dat  lijkt al snel voor het voedsel zelf ook. Als je in Tourgay verblijft, dien je minstens 1 keer Legends aan te doen. Heerlijk eten zoals je dat in Nederland gewend bent in de betere restaurants. We nemen geen voorgerecht en krijgen een stuk vlees op ons bord waar je u tegen zegt. Beetgare groenten. Groenten!!!!! Brocolli en Haricot vert. Ah... het kan nog wel. En als toetje kun je kiezen. En dat alles voor nog geen 45 pond, voor twee personen. Hierna nog even een tweetal Guinesses op drinken omdat we dat zo gewend zijn en omdat die thuis uit een flesje niet smaken. En dan zijn we rond half tien weer thuis. Thuis omdat dit zo voelt. De uitbater heeft de planten water gegeven en de uitbaatster staat in de eetzaal met de strijkbout de laatste spullen te strijken. Wat een leven hebben die mensen. Maar ze lijken zo gelukkig. Dat stralen ze in ieder geval uit.

 

 

 
 
 

 

Top