Warwick Castle

Vanmorgen een ontbijtje met onze vrienden uit Amerika. We zijn ondertussen op de hoogte van veel nieuwsfeitjes uit de States. Ze ratelde weer aan 1 stuk door. Af en toe vraagt ze wat wij zeiden, maar dan gaat ze naadloos over naar haar verhaal. En van haar man. Dat ze een Harley hebben. De grootste die er is, dat ze niet zelf wil rijden, want ze kan nooit de rijervaring van haar man meer binnen halen. Hij is verkoper bij Honda en heeft nog 5 motorfietsen. En zo blablabla de ze maar door tot 09:05 uur. En toen moesten ze weg. De rust die dan over tafel valt is zalig. Ze zijn best aardig, maar alles is overtreffende trap. Alles is beter, groter en mooier aan de andere kant van de oceaan. Als ze weg zijn nemen wij wat fruit uit de schaal. Zij eet alleen maar fruit en dus voel je je bijna schuldig als je ook uit haar bak eet. We hebben plannen vandaag gemaakt om naar Stratford up on Evan en een kasteel te gaan en zowel het kasteel als de bijbehorende tuinen te bezoeken. De keuze is gevallen op Warwick. Dat ligt op ruim een uur rijden van onze B & B en dat is hier goed te doen. We keutelen wat onderweg en voor je het weet zien we Stratford aan de horizon verrijzen. Shakespeare is hier geboren en hier heeft hij ook het een en ander geschreven. Het lijkt Duitsland wel met die vakmanshuizen. Prachtig om te zien hoe huizen uit de 17e eeuw nog steeds overeind staan. We hebben de rondrit gewandeld en hebben genoten van dit prachtige stadje. Na het eten van een sandwich zalm / clotted cream zijn we verder gegaan richting kasteel Warwick.

De auto neerzetten op de parkeerplaats mag wel, maar dan dien je wel een muntstuk te kopen die 6 pond kost. En voor nog eens 49.30 pond mogen we het kasteel betreden. Maar dan krijg je ook wat. Het kasteel is ( als wij het goed hebben begrepen ) altijd van de Royal family geweest , maar die hebben er niet naar omgekeken, de laatste deccenia. Dus was de staat van het kasteel deplorabel . De foundation van Madame Tussaud heeft het kasteel in eigendom verkregen en heeft het opgeknapt. Nog sterker, er wordt nog steeds opgeknapt. Tevens staan er beelden (wassen) van de verschillende locaties in het kasteel. Die hebben dan wel andere kleding aan natuurlijk. Zo snijdt het mes aan 2 zijden. Het kasteel ziet eruit alsof het weer bewoont is en de beelden kunnen hergebruikt worden.

Het ziet er imposant uit. Nog sterker, als je ooit in de buurt komt, is dit highly recommendable. Na een half uur is er een roofvogelshow. Maar niet een genuine roofvogelshow, deze keer zien we een uil die zijn eigen gang gaat, een soort gier (tje) die wel eten krijgt,maar niet echt doet wat de man met de microfoon wil. Maar het wel prachtig vindt om centimeters boven de hoofden van de toeschouwers te vliegen. En dan komt de condor. Een echte, die gered is uit de klauwen van een andere roofvogel. Alsof er een garagedeur voorbij vliegt. Ik heb nog nooit zo'n grote vogel gezien. Ik heb er 100 foto's van gemaakt en daar zal best wel een mooie tussen zitten. In 1 woord " impressive " Na afloop staan de vogels op hun stok klaar om gefotografeerd te kunnen worden. dat interesseert ze natuulijk niets en last hebben ze daar waarschijnlijk ook niet van. Want ze doen wat ze het liefst doen, rusten met een volle buik. De witkoparend is het meest expressief. Die lijken altijd zo boos te kijken. Altijd leuk om naar te kijken, alhoewel daar best wel weer wat van te zeggen zal zijn.

Ondertussen is het weer 17:00 uur geworden en gaan we huiswaarts. We dienen naar een etensplek om te zien, daar we toch een beetje rommelende magen krijgen. Tenminste, ik dan. We gaan eten bij Hewlett en schuiven aan een tafel met naast ons een gezinnetje. Pappa, mamma, zoon en dochter. Dochter is ietsepietsje te zwaar en heeft problemen met alles wat er in de wereld speelt. Ze is de hele tijd aan het woord en spreekt met een stem alsof ze net gehuild heeft. Netter kan ik het niet verwoorden.  En maar met een napkin haar ogen deppen. Dan komt het voedsel. Drie maal een hamburger plus en een keer een stuk wat wij spareribs noemen. De spareribs zijn voor zoonlief en die valt aan alsof er zes weken geleden voor het laatst een stuk brood naar binnen is gegooid. En smakken dat dat jong doet. Dan valt ook de rest aan op hun hamburgers en dan blijken ze alle vier te smakken. Keihard gaan die natte lippen op en neer. Het lijkt wel een dierentuin.

Ik verlies mijn eetlust en Marja moet ook op haar tanden bijten. En dan het klapstuk, zoonlief eet het vlees van de botten af en steekt het bot dan tot achter zijn huigje om de rest er af te soppen en als Pappa dan vindt dat er misschien toch nog teveel op zit, doet hij het nog even dunnetjes over. Al smakkend, een varken maakt minder herrie, echt. We hebben elkaar aangekeken en moesten er eigenlijk alleen nog maar om lachen. En zodra dochter de laatste hap burger achter de kiezen had, begon ze weer te heremejeejen ( zo noemde mijn moeder zaliger dat). We hebben geen koffie gedronken en zijn maar huiswaarts gegaan. Maar niet nadat 1 van de beide schilderladys ( ja die waren er weer of nog ) even fijntjes kwam vertellen aan Pappa dat de hond ( ja, die was er ook bij, maar die kon dat gevreet niet aanzien ) de boel ondergescheten had buiten. Of hij het maar even op wilde ruimen. En na het bestellen van nog twee grote pilsen vertrok ze weer naar buiten. Ze was nog niet klaar met kopen , dat kon je zien omdat ze de lik aan mijn handen en raak alle biertappen aan traditie niet deed. ( zie log van gisteren ) . En toen kwam Pappa triomfantelijk met een zak shit naar binnen om te vragen of hij het in de bin van de kroeg mocht leggen.

Nu zitten we terug in de B & B en leest Marja haar boek. Ik maak de blog en we genieten nog van de laatste dag in Cotswold. Morgenochtend nog even ontbijten met onze Amerikaanse vrienden en dan naar een cash en carry voor de broodnodige boterhammen onderweg. Hierna bezoeken we het graf van Brian Jones en gaan we op weg richting Brighton. Oh ja, had ik al vermeld dat de beide Guinness er weer in zaten ?

Tot morgen.

 

Top