Aangekomen op de eerste plek.

Vanmorgen om kwart voor 7 het pand verlaten. Met als doel rond 11 uur op de plaats van bestemming te zijn. Dat wil zeggen, daar waar de boot afreist richting Engeland. Nu wil het geval dat er vanmorgen een vrachtwagenchauffeur een test van de middenberm wilde plegen. En dat deed hij door in slaap te vallen. En dan sluiten onze Franse broeders de snelweg af. Terwijl een aantal andere Franse broeders bezig waren om de boot richting Calais vast te houden. 
Iets met een boot verkopen en zo. Maar goed, om dan toch richting Duinkerken te komen dien je tot Lille te rijden en dan net daarvoor rechtsaf. De 25 afjakkeren. Dat ging boven verwachting goed. Maar dan zie je een afschuwelijk beeld ontstaan. Allemaal vrachtauto's langs de kant van de weg. Tientallen kilometers lange files. Met allemaal mannen en jongens er in, die zich met grote moeite staande kunnen houden in deze warme temperaturen. De Polen houden zich het natst en trekken het meest uit, maar er stonden toch een paar kadavers langs de kant van de weg. 
Maar daar heeft Frankrijk niets mee. Als wij staken, dan gooien we de boel plat.

Daarbij genomen moet je als je naar Engeland wilt, langs de douane en het uitgiftestrookje en de ,alweer Fransen, doen daar ook behoorlijk lang over. Vervolgens kom je aan de andere zijde van het water in het altijd vriendelijke Engeland en daar worden alle !  voertuigen bekeken of er zich niet een verstekeling bevindt in de door jou afgesloten compartimenten. Met 39 graden . Als die er in had gezeten, was die in ieder geval gaar geweest. Hadden we zo aan de dis gekund. Maar er was niemand in onze kofferruimte(tje)

Zo komt het dat wij nu pakweg half 6 , op een stoel zitten en nog niet 1 pint achter over hebben kunnen slaan. Maar niet getreurd. Het is hier heerlijk weer, niet dat imbeciele warme van thuis, en we gaan naar de pub. Not to eat, though, sprak de B&B uitbater. Then you need to walk a quarter of an hour. Ha, maar dan heeft de man zich vergist. Om naar een kroeg te lopen ben ik bereid om 25 kilometer door een brandend bos te rennen. Duss.... wandelen we temee rustig om ons te laven aan het Britse Ale. Oh, ik heb er nu al zin in. 
En hij heeft uitgelegd hoe mijn vrouw in haar mobiel het punt kan vast leggen waar de B&B zich bevindt. Mocht ze de weg kwijt raken. Want de ervaring leert dat de Engelsen samen naar de kroeg gaan, maar altijd alleen terug komen. Want de dames zitten eerder vol. waarvan akte. Ik schrijf alleen maar op wat ik hoor.

Ik neem er 1 op jullie. 

Top