Op de derde dag besluiten we om een stukje wandelen te combineren met een aantal caches op te zoeken. Lekker in de natuur rondstruinen en daarnaast ook de nodige beweging. Zo hebben we samen van alle werelden wat. We zetten de auto pakweg een anderhalf uur verder neer en ik steek de rugtas op mijn rug. We maken even cvoor de zekerheid een geofenche om de auto ( zodat je het dig later weer terug vinden kan ) en we gaan aan de wandel. Prachtige omgeving en nog veel leukere watertjes en paadjes. 

 

 

 Zie je de cache ?  Dat is nou juist de sport. Je weet dat het er ligt, maar niet hoe het er uit ziet of waar het precies ligt, of hangt.

 

 

Nu zie je het iets duidelijker. De kunst is om te zorgen dat niemand anders het op valt en het weg neemt en dat diegenen die er naar zoeken het wel kunnen vinden.

We hebben bij elkaar zo'n 3 uur en een kwartier geklauterd ( soms wel zo'n 5 meter omhoog en weer naar beneden ) en na deze periode zei Marja " Ik word het zat, hoe lang nog ?"Dat betekent in van Buren taal, "Luistert vriend, je zorgt dat hier erg rap een eind aan komt, anders zwaait er wat !".

Dus we hebben samen even gekeken wat het handigst zou zijn. En net op dat moment komt er een jonge kerel aan gerend. Ja,  je leest het goed, gerend. Die hupt van de ene steen naar de andere en lijkt op geen enkele wijze vermoeid te zijn. Marja houdt hem staande en vraagt of hij misschien de weg weet. En gelukkig kent de beste brave zooiensteker Engels. Want Frans is niet onze beste taal om dit soort brandende vragen te laten beantwoorden. Hij zegt in fantastich Engels dat waar we nu staan volgens hem het midden van de trail ?? is, maar dat hij 8 minuten geleden gestart is aan de provinciale weg kant . ( Voor intimi de E-981 ). Hij zegt nog even "Salut" en rent naar de andere kant van het water en binnen 25 seconden is er geen spoor meer van de man te zien. Marja kijkt mij aan en zegt, "8 minuten, dat kan ik nog wel aan ". Ik maak haar dan duidelijk dat als de jomngeman er 8 minuten over doet, wij met onze stramme lijven er minstens een uur over doen en dan moeten we over de weg het hele pest eind nog terug lopen.

Ik kijk haar diep in haar ogen en zie dat het genoeg is. Ik stel dan ook voor om het eind terug te lopen. Immers hebben we nu steeds moeten zoeken naar de caches en dat hoeft dan niet meer en tevens lopen we dan toch de goeie kant wel op. Hemelsbreed hebben we 800 ! meter afgelegd. Dat is wel even slikken. Drie en half uur klauteren voor 800 meter. Dat maakt je wel erg traag. Dus we gaan terug lopen en zijn in 3 kwartier terug bij de auto. We besluiten om hier maar niet meer terug te komen. 

 

 

Prachtig was het hier wel. Daar kan je niks van zeggen. 

 

Top