Donderdag 27-6-2013

Het is al weer donderdag. Time flies when you're having  fun. Vanmorgen om half zes wakker en dus weer aan mijn boek. Is nog niet uit, maar ik heb morgen nog de boot, dus wie weet.
Rond 8 uur gaan we naar beneden naar het ontbijt. De kleine tafeltjes staan nog net als gisteren, dus we hoeven niet op zoek. Op tafel staat een klein keramieken potje met de keramieken bloemen er al op. Dat is lekker makkelijk. Pot weg en dan pas het brood. Moet ook wel, anders past het niet. De tafel meet 80 bij 80 cm. Twee stoeltjes er omheen en voila, we kunnen eten. De dame met de ingekleurde zwartomrande lippen komt even langs om te vragen hoe wij het hebben gehad tijdens onze reis naar Agatha Christie. Vol trots vertellen we dat we Hercule hebben ontmoet. En nog een actrice, die wij niet thuis konden brengen. Dus ik naar boven om de fotocamera te halen en zij ondertussen de bestelling genoteerd. Your husband will have the full English breakfast again I prosume? Zegt ze met haar lippen bijna niet bewegend. Het enige wat hier ontbreekt is een pop aan haar rechterarm. Ze zou zo voor buikspreker aan de slag kunnen.

Ik laat haar de foto zien van de onbekende actrice en dat is precies wat ze blijft. Onbekend. Nooit gezien, zegt ze. En weg is ze weer. Op de achtergrond weerklinkt dit keer niet een of ander requim, maar muziek uit de jaren 50. Past precies bij de sfeer. We hebben nu twee keer klassieke muziek gehad, een keer operette, the Beatles !!!! En nu dus muziek uit een heel oude doos. Overigens staat de muziek die hier gespeeld wordt op bandjes, een cassetterecorder staat in een kastje mooi te zijn. Heb ik toch al in jaren niet gezien. De koper welke interesse had in het grote Victoriaanse huis heeft na bezichtiging niet langer behoefte meer aan het huis. Hij miste de privacy erg. Nou weet je het niet van mij, maar als je een B&B opent en je moet zelf in dat huis wonen, is je privacy wel erg ver te zoeken. Maar goed, nee is ook een antwoord . Ze gaan op zoek naar een ander slachtoffer. Wij gaan vanmorgen wandelen langs de kust.

Nou heb ik een onvoorstelbare schurft aan bewegen, tenminste als het op zomaar bewegen aankomt. Ik heb niets met een gezellig rondje om voor het bewegen zelf. Dus gaan we een uurtje wandelen en genieten van het uitzicht,teneinde na de twee uur creamed tea te nuttigen.

 

Kijk, dan wil ik wel. Als er maar iets voor terug komt. We beginnen pakweg 400 meter bij ons hotel vandaan. En gaan dan de paden op, de lanen in. Kolere, wat hebben die Engelsen omwegen bedacht. Ik heb jarenlang de dropping van de Buurtvereniging gelopen en dan loop je in een gebied van 2 bij 2 km allemaal rondjes, maar dit slaat alles. Omhoog en naar beneden, omhoog en een stukje recht en dan weer naar beneden.

En dan bedoel ik dus 50 meter hoogte verschil tot 75 meter. We hebben dus 5 uur gewandeld en zijn gestopt bij Angels.
 

 

 

Daar hadden ze de lekkerste thee van Devon. Nou dat klopt, maar we waren helemaal verrot. De scones hebben we ons laten smaken. Het servies kregen we de volgende dag vragen over. Of het opgevallen was dat niets bij elkaar hoorde ? Onze uitbaatster had er geen woorden voor. En mijn Marja had het wel gezien, maar er niet zo'n punt vangemaakt. En ik, natuurlijk niets opgevallen. Had alleen maar oog voor de scones en de clutted cream natuurlijk. Het recept is als volgt, je neemt een scone, snijdt deze doormidden. Doet een flinke laag clutted cream op je helft en een lepel eigengemaakte jam daar weer boven op. De andere helft van de scone laat je liggen op je bord, want daar doe je precies hetzelfde mee. Voor de gewetensbezwaarden onder ons, kun je het ook als dekseltje gebruiken om de Kcalorieën een beetje in toom te houden. Maar voor mijn gevoel had ik er vanmorgen 6500 Kc weggewerkt, dus het kon nog wel. 

Dan nog even terug lopen. Dat doen we dan in drie kwartier. En nu ligt mijn vrouw met de benen omhoog en ik schrijf. Nadat de douche onze bezwete warme lijven heeft afgekoeld en de zeep haar werk heeft gedaan. We wilden eigenlijk ng naar Bixham, maar blijven toch maar gewoon hier tot etenstijd (gelukkig) en lopen dan alleen nog maar naar het restaurant. Uiteraard Legends. Nog even bij de doden kijken. En eten natuurlijk. Een enerverende dag, dat dan weer wel. We krijgen filmpjes van het thuisfront, welke de wetenswaardigheden van de kleindochter vastleggen. Bijna lopend, hou je hart maar vast als Noor gaat lopen. Mijn kleinzoon durft een aantal dingen niet, maar de kleindochter heeft dat stoppertje niet. Ha, wat een lol gaan we daar mee beleven. Nou ja, de laatste avond in Devon. Morgen rond tien uur gaan we rijden en hopen rond drie uur in Dover te zijn. Misschien zelfs wel een boot te vroeg naar Duinkerken. Devon is mooi, maar ik wil mijn kinderen weer zien. En de kleinkinderen ook natuurlijk.  En als je een onvergetelijke week wilt hebben, dan stel ik voor dat je in onze voetsporen gaat. Is een klein beetje vermoeiend soms, maar ja, je bent toch ook nog geen 80.

 

Top