Nieuwe dagen, nieuwe kansen. Vandaag gaan we de befaamde grotwoningen bekijken. Uitgehakte woningen in een rotswand. Daar woonden vroeger mensen in. Het schijnt nu luxueuzer te zijn , maar dat weten we vanavond pas. Eerst maar even ontbijten en dan gaan we op pad. Uiteraard neem ik de cachetas mee. Stel je toch eens voor dat we in de buurt zijn van....Het weer is zoals je verwacht van Frankrijk, grote wolken en zon. En warm. Net als gisteren.

 Laat het nu vandaag gewoon meegevallen zijn. Gewoon 32 graden. Niks mis mee dus. En we hebben niets gezien van grotwoningen. We zijn naar een kasteel gegaan. Maar niet zo maar 1, neen, eentje die over het water is gebouwd. Als je de verhalen er achter leest dan begrijp je meer de achtergrond. Heeft vooral te maken met liefde. Echte liefde. De koningen in Frankrijk hadden allemaal een vrouw en sommigen hadden er meer. Maar dat gaat niet goed onder 1 dak en dus mochten ze zelf een dak boven hun hoofd uitkiezen / maken. Zo ook hier. De dame in kwestie ( om priveredenen zal ik de namen maar niet noemen ) wilde een kasteel en die kreeg ze dan ook. Maar het was niet genoeg er moest een stukje bij. En het moest ook helemaal anders. Zo gezegd zo gedaan. De koning krijgt een andere dame in het oog en deze regelt dat de eerste ( of juist de tweede ??) dame de aftocht blaast. Dan wordt de galerij die de beide oevers verbond met een 1e en 2e verdieping gemaakt en is ook deze dame heel blij.

Er wordt getrouwd en er komt een kind. In die volgorde, er gaat er 1 dood en er wordt weer een stukje aangebouwd. Dan wordt de zoon des huizes Koning en dan begint de bende geheel overnieuw. Echter gaat deze brave adelborst dood en blijft Mamma achter. Die rouwt en neemt nooit een andere vent. Tot zij ook dood gaat en dan wordt de boel verkocht. Helden zijn er ook, in de eerste wereldoorlog neemt de eigenaar een beslissing om alles om te bouwen naar een ziekenhuis. En in de tweede wereldoorlog wordt het kasteel gebruikt om de verzetsstrijders van de bezette naar de bevrijde kant van Frankrijk te brengen.  De geschiedenis in een notedop.

Binnen is het een komen en gaan van toeristen. Japanners, Koreanen, Chinezen, Fransen, Nederlanders en weet ik wat voor nationaliteiten daar binnen lopen. Na een drie kwartier moet mijn Marja naar buiten omdat " iedereen in haar aura loopt " en gaan we spoorslags op zoek naar iets te eten. En hier snappen ze dat. Een lekker kopje koffie, soep, hamburgertje, wat friet en een icetea toe en ik zit al vol. Nog even stomverwonderd naar een Brits stel te kijken die hun twee zeer jonge kinderen alleen laten om naar het kasteel te gaan. Immers vinden die er toch geen pest aan, zal de gedachte zijn. Als wij een half uurtje later vertrekken zijn beide ouders nog nergens te vinden. Nog weinig geleerd sinds Madeleine, denk ik dan. We hebben daarna de tuin bekeken en zijn nog eens onder de douche gegaan. Dat wil zeggen, Marja zegt, maak een leuke foto als ik onder die stuifdouche sta. So I did. Maar toen ik de camera had opgeborgen stopte dat ding er weer mee. Dus op naar de tuin. Die wonderwel werd bijgehouden door een stuk of 8 werkmannen. Zag er keurig uit. Na het zien van de moestuin, de rijtuigen en een oude boerderij uit 1765 zijn we weer op weg gegaan.  Daarna naar een kasteeltje gegaan die binnenkort in " Ik vertrek "  verschijnt.

 Een vervallen bende maar hier en daar een nieuw raam en Velux raambedekking. Maar een poort die helemaal verrot is. En stenen die overal uitvallen. Wij lopen in de rondte en besluiten dat wij het niet hoeven.

Daarna nog 2 caches opgehaald die wij afgelopen maandag te ver vonden lopen en na het drinken van twee koffie en twee bieren en een vin blanc voor Marja op tijd terug om dit verhaal aan het papier toe te vertrouwen. Morgen naar een brocante markt en daarna zien we wel.

In ieder geval weer een heel leuke dag in Frankrijk.

Top