Donderdag 23 juni 2016

Vandaag is de wisseldag. We gaan vanaf Dorchester on Thames naar Lynton. Maar niet nadat we eerst nog wat gewandeld hebben in Henley on Thames. Alles is gepakt en we zijn klaar om weg te gaan. Dus hebben we nog de hele morgen om dingen te bekijken en ervaringen op te doen. Na de dis ga ik betalen en vertel hem even fijntjes dat het plezierig voor de volgende huurder zou zijn als ze even het toilet repareerden. Tja, zegt hij, dat is een neverending story in zo'n pand. Dat zal dan wel, maar om nou steeds maar als nietsvermoedende klant je grote boodschap met een kan water weg te moeten spolen is ook weer zo wat. Bovendien is het ook leuk als je aankomt, je een beetje het gevoel hebt dat je welkom bent. In plaats van de kok de sleutel te laten overhandigen en je uit te laten leggen waar je de sleutel weer in moet leveren als je weg gaat. Geen koffie op je kamer en ... Zo hadden we nog wat heel kleine puntjes. Dus ik betaal de arme man en geef 140 pond voor iets wat 138 pond kost. Waarop hij zegt, " Thank you for your genereus tip" . Tja, dan heb je het toch niet helemaal begrepen , denk ik dan. Maar goed,  iedereen ( Mar en ik dus ) in de Fiat en off we go. Alras bereiken we Henley on Thames. Een leuk klein dorpje nogal bekend van 1 van de series van Midsomer murders. Zover gaat het verhaal nog goed. Een marktje die we voorbij rijden teneinde het Fiatje te kunnen parkeren. Ook hier geldt weer dat je van goede huize moet komen om het hok kwijt te raken en verder te voet te kunnen gaan. We hebben uiteindelijk gekozen voor een bijna 1 richtingsstraat en hebben daar tussen twee geparkeerde Engelsen het Fiatje neergezet. Alle bij elkaar duurde dit toch gauw een half uur. Terug wandelen naar de markt en vandaar de winkelstraat af. Nergens een foto of anderszins blijk van aanwezigheid van iets van Midsomer Murders. Dit hadden we snel in de gaten en we hebben hier en nu een punt gezet achter de MM trail. Het enige tastbare was een foto aan de wand in het King George hotel in Dorchester 
en het bord aan het gemeentehuis in Thames. Maar we waren goed bezig en hebben heel wat kilometers achter de rug. Maar nu op naar een herenhuis van allure. Het Greys Court te Henley on Thames. Opgezocht in onze National Trust app. Jaja, beste kijk  en luistervrienden, ook wij dorpelingen gaan met onze tijd mee. We kwamen aan en vanwege onze sticker op de voorruit mochten wij gratis en voor niets onze Fiat in een daartoe bestemd vak deponeren. Vandaar naar een hokje waar twee alleraardigste dames zaten die ons vertelden wat we waar konden zien. Even zwaaien met onze pasjes en wij kregen (alweer) voor niets een tweetal kaarten voor een heuse rondleiding door het huis. Even doorstappen en twee minuten later stonden we met nog een stuk of 8 stellen, die allen zo rond de vorige eeuw geboren waren. in een rondje om de verhalenverteller heen. En verhalen vertellen, dat kon hij. We gingen in vogelvlucht van 1026 naar de middeleeuwen , naar families Grey die vanwege het feit dat er een dochter in het gezin was en de broers allemaal het loodje hadden gelegd het huis erfde en trouwde met een, hoe kun je het raden, man. En in die dagen was het gebruikelijk als je trouwde als vrouw met een estate en heel veel hectaren grond, je met het neerzetten van je handtekening tevens alles wat je bezat kwijt was aan je man. Wanneer en waar we dat recht zijn kwijt geraakt weet ik niet, maar toen was alles nog in kannen en kruiken. En ging alles over naar die andere familie. Maar ook daar was niet alles koek en ei, gingen er een paar dood en kreeg er 1 polio. Afijn, einde van het verhaal gaat de boel over naar de familie Flemming. Die hadden een paar centen overgehouden aan wat zaakjes en Pappa Flemming koopt de boel. Nog een verhaal over muren die opgebouwd en weer afgebroken werden, Peter ( zoon van ) heeft daar nog gewoond en broer Ian niet. Die had het te druk met James, weet u wel ?
Afijn, na nog wat heen en weer geknutsel is de boel in handen gekomen van National Trust en op de binnenboel na ( de zogenaamde roerende zaken ) is het allemaal weggedaan. De roerende zaken zijn nog van de familie die er vervolgens geen schurft mee doen,maar dan mag een ander het ook niet. Dat is beter geregeld dan Agatha Christie, daar moest National trust de hele boel terug kopen van verschillende eigenaren om de boel weer een beetje te laten lijken op tijden van weleer. Na een paar kamers gezien te hebben, zijn we naar de theetuin gegaan om daar iets tot ons te nemen.Immers, cultuur maakt hongerig. Eigenlijk maakt alles mij hongerig, maar dat is mijn tweede natuur. Doe je niets aan. We hebben de Fiat de sporen gegeven en zijn naar Lynton vertrokken. Midden in het o zo mooie Natuurgebied Exmoor. Aan de kust. Als we tussen de grafstenen staan, zien we zo de zee tegen de kust slaan. In de volle zon.

Ja, hoor ik je denken, wat heeft het 1 met het ander te maken ? Ook dat is weer een verhaal op zich. Ik kom voorbij een zaakje die aan het opbouwen is. Een onvoorstelbare bende. Maar in die bende zie ik wel iets wat het moet gaan worden.

Een vinylverkoopwinkeltje. BAM, mijn aandacht is gevestigd.

En Marja staat even verderop te wachten. Ik naar binnen en begin een geanimeerd gesprek met de uitbater. Over dat zijn vrouw vond dat hij teveel vinyl in huis had en dat hij de boel maar eens moest opruimen. Dus ik al zenuwachtig naar de deur kijken of dat mijn duifje niet binnen zou komen en op vreemde gedachten gebracht zou kunnen worden. Maar die was het wachten beu en drentelde langs het gangpad van een nabijgelegen kerkje. En op die graspaden langs die gangpaden deden ze vroeger hun leden begraven. Met van die grote stenen. Voor eeuwig en altijd. Toen was eeuwig nog die vogel met die steen, tegenwoordig is dat 10 jaar geworden. Als je dat verhaal niet kent van die vogel, vertel ik je dat morgen wel. Geef maar aan. Dus Marja op dat gangpad met die dodemensenstenen ( 1656 staan er tussen) met een uitzicht die klinkt als een klok.

Morgen gaan we dus wandelen en Caches zoeken als het kan, in ieder geval ga ik morgenvroeg weer op pad, en gaan we niets anders doen hier dan wandelen en genieten van de natuur. Niks cultureels, gewoon lopen, eten , drinken en thuis komen. We houden jullie op de hoogte.

Top