Donderdag beweegdag.

 

Vanmorgen vroeg eerst maar even ontbeten vooraleer de fietsen gehuurd zouden worden. Komt een oude vrouw, die een klein beetje in de war is, met de mand met brood aangesjouwd. Iedereen neemt er een of twee, maar zij nam de hele mand. Zelfs het personeel kwam even kijken waar ze er mee naar toe zou gaan. Ze zet de mand neer naast de schaal met spek en ei en vergeet op dat moment helemaal waar ze mee bezig was. Ja, dat is voor de meesten van ons ons voorland, dus het personeel nam de mand mee en deed of ze de mand moesten bijvullen. Ach, ja zo kan het ook.
 
Maar daarna met frisse moed de fietsen bestegen voor een rozenrondje. Van wel 35 kilometer. We beginnen goed, namelijk met de pont over. Dat ging wonderwel, maar dan moet je eigenlijk eerst naar het dorp Lottem fietsen en daar begint de tour. Maar ja, dan moet je ook weer terug over dezelfde weg en dat vind ik dom, dus we gaan gelijk rechtsaf de rozenroute rijden. Na pakweg 5 kilometers komen we achter het feit dat de fietsbrug aldaar niet in gebruik is.
Werken aan de weg doen ze ook in Limburg. Maar niet getreurd , een grote Z in het geel , geeft aan dat we een kleine 800 meter moeten fietsen en daar kunnen we alsnog de Maas over. Of een ander klein slootje, ik zal het nooit weten, want na die eerste gele Z komen er geen meer.
 
Dus wij fietsen en fietsen . Na pakweg 35 kilometer geven we het op en pakken de kaart erbij. Die geeft aan dat we elders zijn. Maar zo'n fiets kaart is echt niet dezelfde als een wegenkaart. Waar we dan wel zijn kun je nergens aan zien. Dus de telefoon aan en kijken waar we ongeveer uithangen.
Dan schrik je toch wel even als blijkt dat je drie keer zover weg bent gereden als noodzakelijk. En dan begint het toch vervelend veel op werken te lijken. We beginnen aan de terugtocht en proberen daar om iets te eten. Maar als je dan eenmaal fout rijdt kom je er gelijk achter dat Limburg echt nog niet vol is. Je komt er geen hond tegen.
 
Kilometers geen huizen , laat staan een kroeg. Na nog een uur gereden te hebben besluiten we de rozentocht te laten wat het is en op zoek te gaan naar de graanjeneverstokerij. Die vinden we wel en vallen of eigenlijk ploffen neer op een stoel. Ik probeer daar een koper te vinden voor de huurfiets, maar vind niemand is zo gek. Jammer, moet ik met dat pleurisding toch nog even verder fietsen. Maar niet voordat ik een koffie, een grote bier, een jenever, een brandy en wat ondefinieerbaars naar binnen heb gegoten. Dan koop ik nog een fles om de boel te steunen en gaan we naar het hotel terug.
 
Daar heb ik meer tegenop gezien dan naar de tandarts gaan voor een kaakontsteking. Maar gelukkig is de jeneverstokerij pakweg 400 meter verwijderd van het hotel en prijs ik mezelf dat deze beker eindelijk geledigd is. Ik ga vast naar de Maas om me te laven in de rust en Marja brengt de fiets sleutels en de gekochte drank terug naar het hotel. Eindelijk rust. Ik kan mezelf niet voorstellen dat mensen dit doen voor hun plezier.
 
Ondertussen is het bijna 4 uur geworden en we beginnen toch een licht honger te krijgen. Dus ik weg om een paar broodjes te kopen. En nog twee sigaren voor de zaterdagavond (tentenkamp ). Want vriend Michel komt langs en daar maak ik altijd even tijd voor. We zien elkaar veel te weinig. Kijk ik naar uit.
 
We zitten net weer samen naar de boot in badje ( zoals kleindochter Noor het noemt ) als we de Spes Mea voorbij zien varen. En zoals velen dit wel zullen weten, is dat de boot ( of schip ) van Johan Hoogendoorn. Ik heb gelijk een foto gemaakt. Is dat wat, een kleine 2.5 uur van huis en net op het goeie moment naar een vaartuig ( veilig he ) te kijken met heel groot Bergambacht op de zijkant. Ben gelijk een staatslot gaan kopen. Nu weer even in de kamer om de blog te schrijven, mail  en sms berichtjes vanuit een druk Bergambacht te beantwoorden. Krijg ik net te horen dat de duif dood is. We hadden een aankomenvliegertje. Mooi woord voor galgje. Maar ja, als mensen gratis pannenkoeken kunnen ver krijgen moet je wel gehaast dor de straat rijden. En dan rij je een duif dood. Jammer, en ook van die bus voer die nu over is. Vanavond nog even eten en dan op tijd naar huis. Morgen ontbijten, pakken en als de sodemieter naar huis.
 
Op tijd om te helpen met opruimen en in de avond voor het eerst van mijn hele bestaan in Bergambacht de hamburgermaaltijd nuttigen met mijn gezin.
 
Sinds 1983 was ik altijd in de weer om anderen te laven. En nu mag ik zelf meedoen.
 
Heerlijk. Tot morgen in Bergambacht.
Top