Kent.

Dus vandaag op naar Canterbury. Het is nog vroeg, de vogels fluiten en de zon staat aan een onbewolkte hemel te schijnen alsof het een lieve lust is. Ongeveer 18 graden nu en het worden er 22. Wat een feest. De laatste dag in Kent en dan naar Cotswold.

 

Begonnen in Canterbury voor de grote basiliek. Onvoorstelbaar dat dit ding gebouwd is in 1050.

Nou ja, toen zijn ze begonnen en het ding was uiteindelijk klaar in 1540. In de huidige staat dan. En sinsdien staat altijd wel een deel in de steigers. Zo ook nu.

Binnen lopen wij rond en volgen, volgens ons alweer, de rode pijlen die aangeven waar je moet lopen. FOUT dus, de rode pijlen geven aan waar gebeden wordt en daar dien je je dus NIET te begeven met je grote camera op je buik.

Wij zijn samen fatsoenlijk gekleed, want je weet dat je een kerk bezoekt, maar je ziet ze lopen ! Enfin, wij lopen dus die rode pijlen achterna en zien dat een heel belangrijk mens in die kerk Sr Thomas was. En laat ik nou ook een Thomas thuis hebben lopen. Dus ik dacht, kom , ik pak hem even mee op de foto. oh een beetje donker, ik blaf de flits even aan. Ken je dat, als je het gevoel hebt even in het midden van alle belangstelling te staan ? Nou wij wel. Er liep een man van pakweg 296 naar ons toe en die vertelde ons dat wij ons dienden te gedragen in de gebedsruimte. Maar met ons natuurlijk aangeboren charme zag hij dat er van kwaadwil geen sprake was en vervolgens trakteerde hij ons op een rondleiding in de andere zijde van de Cathedral. Verhalen over ingemetselde niet gelovigen of juist wel gelovigen, groepen die zich in de Cathedral bevonden en alle hoofden van een aantal ingehakte beelden afhakten ( is toch van alle tijden, IS is helemaal 

 

niet zo origineel ) en prachtige fresco's die pas na eeuwen aan het licht kwamen ( letterlijk) toen men muren sloopten omdat ze zagen dat er wat achter zat. In die tijd deed je als rijk mens een stukje in de Cathedral achterlaten middels een fresco of een ingehakte pilaar. En als je dan bleek niet zo'n fijn mens geweest te zijn, had je wel zijn centen , maar zette je gewoon een muur voor de fresco of de ingehakte pilaar en voila, het heeft nooit bestaan. Je snapt hoop ik wel, dat dit mijn interpretatie van zijn verhaal was, maar zo proefde ik het echt. Er zijn miljoenen ponden in die kerk gepompt om hem in die staat te krijgen / houden. Maar goed, dan heb je ook wat. Qua stenen heb je een heel mooi ding. En qua verhalen een mensenleven vol. Echt een ding waar je geweest moet zijn als je Kent bezoekt. Onze ( met onze bedoel ik de kerk in Bergambacht ) kan er wel 5 keer in.

We hadden zoals gisteren al aangegeven de auto zomaar ergens neergezet. Omdat je als buitenlander toch geen bekeuring krijgt. Nou dat klopt, we zagen de dienstdoende parkeerwachter wel en hebben hem zelfs gesproken toen we weg liepen, " lost sir ?" , maar toen we terug kwamen stond hij met zijn apparaatje waar alle kentekens in opgeschreven worden ( zeg maar de Engelse vorm van kentekenregistratie ) in zijn hand hardgrondig de ziekte er in te hebben dat wij er zo mee weg kwamen. Ik hou van een man die passie heeft in zijn werk.

In het kader van domme dingen doen, ben ik nog iets vergeten te vertellen, de veerboot vertrok 1 1/2 uur later dan gepland, maar niet helemaal buiten de schuld van de maatschappij. Er stond een antraciete Fiat Grande Punto voor de deur die gesloten dient te zijn vooraleer je vertrekt. We hebben allemaal de beelden nog op ons netvlies van die boot die met open deuren weg voer. Welnu, die Engelsen hebben 25 minuten lang geprobeerd om de eigenaar van ( en toen werd mijn kenteken omgeroepen) te pakken te krijgen. Nu hebben ze alle info in huis, zoals mijn telefoon nummer, e mail, naam en woonplaats , maar net als hierboven beschreven doen ze dat niet koppelen. En je moet eens proberen om te luisteren naar die stem in die boot. Net zo herkenbaar als de stem van de piloot in een vliegtuig. En je roept ook niet in zo'n volle boot " hou nou allemaal je muil eens dicht !" . Staat toch een beetje vreemd, vind je niet. Dus... na 25 minuten vinden ze iemand die logopedie heeft gestudeerd en alleen het kenteken opdreunt. En kijk, daar reageert een stel. De man als door een bij gestoken loopt door de mensenmassa naar benedendeks. Aangestaard door werkelijk iedereen die de wanhoopskreten van de organisatie gehoord heeft. Tja, dan voel je jezelf toch even niet een echte vent.

Uit Canterbury besluiten we om eerst te gaan tanken. Het kan maar vol zitten zo'n tank. Dus duiken we de M2 af en komen op een weggetje waar je niet met zijn tweeen ( sorry voor de puntjes) naast elkaar kunt rijden. Kolere, ik heb nog nooit zo'n smal weggetje gezien. met aan beide zijden 2 meter hoge wallen. We rijden daar en komen niemand tegen, gelukkig, maar voelen ons toch niet helemaal jofel. Waarom ik ook besloot om juist daar van de weg af te gaan weet natuurllijk niemand. Maar net zo goed als ik een staatslot koop en een dikke prijs win, zo is ook deze beslissing niet helemaal de juiste. En dan gebeurt het. We rijden daar en zien een mooi plaatje om op de gevoelige vast te leggen. ( zo noemde je dat vroeger, klinkt veel minder idylisch als je nu lichtgevoelige cel moet schrijven ) en stoppen bij een uitvoerplekje. de tweede die we zijn tegengekomen. Ik stap net uit als er een grote SUV van Britse makelij aan komt rijden. Met een breed grijnzende Brit er in. Die in keurig Nederlands vraagt of wij panne hebben. Nee, legt mijn vrouw uit, we zijn op zoek naar een benzinestation. En zijn zomaar ergens de  weg afgeslagen. Nou, zegt de man, niet zo maar ergens, je bent terecht gekomen op de Pelgrims way. De oude weg van Londen naar Canterbury. En hij vertelt het hele verhaal. Ondertussen legt hij ook nog uit waar je benzine kan kopen en staan er al twee mensen achter hem te wachten. Hij is er tientallen jaren geleden komen wonen daar in die pelgrims way en nooit meer vertrokken. Hij was zichtbaar blij Nederlands te kunnen spreken. Na afscheid genomen te hebben maak ik de foto  en gaan we verder. Heel apart, dat je zo iemand spreekt omdat je juist daar afslaat. Enfin, we gaan verder en komen in een pub terecht waar je wat kunt eten. Aan diezelfde Pelgrims way. We bestellen wat te drinken ( je krijgt je bier in een vol glas, maar ook je frisdranken. Moet je een proberen met twee van die volle glazen door een kroeg heen te lopen zonder te morsen ) en krijgen te horen wat je moet doen om te eten. Zelf loop je naar achter en vind daar een geschreven kaart, daar doe je inspiratie op en loopt door naar een tafel. 1 van de twee gaat dan zitten en de ander loopt terug naar voren om de spullenboel te bestellen en de tafelnummers door te geven. Niks mis mee, totdat drie kwartier later je twee verbrande bagels toegestopt krijgt. Maar dan heb je buiten een van Buren gerekend. die pakt de broodjes weer op en gaat verhaal halen. Naast ons zit een keurig stel die verbrande bende op te eten. Met haar nagel schapt ze de ergste zwarte bende er af en neemt dan muizehapjes. Na 5 minuten staat een Franse Engelsman met ontzettend accent zijn verontschuldigingen te spuien naar mijn vrouw. En brengt twee heerlijke bagels met zalm. De dame naast ons kijkt nog eens naar haar slagveld en durft niets te ondernemen. Keurig opgevoed volk daar. De Franse Engelsman loopt naar haar toe en ze zegt " it was wonderfull" en geeft haar bordje weg. Wij gaan betalen en gaan onderweg om te tanken. Nog 1 1/2 liter benzine en de Fiat blijft maar aangeven dat we er nog 98 km mee kunnen rijden.

Na een tankstation te hebben gevonden gaan we op weg naar een kasteel. Maar komen er al snel achter dat die wel erg ver weg staat. Kunnen we beter op de terugweg naar kijken. We besluiten ( is ondertussen ook al weer 3 uur geworden ) terug te keren naar het thuishonk. We zeggen tegen dame TOMTOM dat we snelwegen willen vermijden. Dat moet je hier dus niet doen. Je ziet geen pittoreske dorpjes, maar Rochester ( en dan met name wijken waar je niet dood gevonden wilt worden ) en overal tienermoeders. Nee, we stoppen even en zeggen tegen onze dame dat we toch wel de mainroads willen volgen. 

Aangekomen in Herne bay parkeren we het vehikel en na het lezen van een hoofdstuk of 10 gaan we op weg naar de pub. Er is live muziek in de pub. Live muziek, maar smaak hebben ze niet. Tom Jones in een kleinere uitvoering met de stem van Dries Roelvink voordat die bekend werd. En trouwens nu nog. En de bewegingen van Lee Towers. Feest dus. Andy ( de politieagent  van de tip ) bedankt en vervolgens afscheid genomen.

De laatste keer ontbijten in Kent. We hebben het hier wel gezien.

Maar de B & B hier is geweldig. Je eigen blokhut, rust, vogeltjes in de hele grote tuin. En verder alles wat je nodig hebt. Van koffie , thee (Oh, you want green tea ?) tv en radio. Wifi. Eigenlijk perfekt. Het is jammer voor de accomadatie dat we verder moeten. Kan alleen maar minder worden. Hier komt het adres voor als je ooit naar Kent wilt.

Rob en Lorraine,  School lane 76, Herne Bay

En nu de Fiat vol en op weg naar Cotswold.

 

Top