Dinsdag 28 juni.

En vanmorgen was er weer de zon. Een prachtige morgen. De dame van het Britse journaal wist te vertellen dat het om 10 uur ging regenen en dat het om 2 uur weer droog zou worden vanuit het westen. En daar gingen wij heen. Dus na het ontbijt met Marja die een croissantje met ei had genuttigd en ik een full English breakfast togen wij op weg. We gaan naar de westkust. naar een mansion van the National Trust. Trerice near Newquay Cornwall.

Als we aankomen regent het. En niet een beetje, als het hier regent, dan valt het met bakken uit de hemel. En wij staan binnen in het huis. Niets aan de hand dus. Weer een huis die aan de National Trust is gegeven vanwege geen erfgenamen. dat komt hier nog wel eens voor. Dan besluit de laatste erfgename om de boel over te doen aan de stichting. Bij ons vervalt het dan aan de Staat. maar goed, een prachtig staaltje vakmanschap dit pand. is het weer weelderig, zoals je verwacht ? Nee, ook hier blijkt dat men in vroeger tijden het huis als 2e huis had en er eigenlijk niet woonde. Uiteindelijk woont hier een familie die de ene helft van het huis bewoonde en de andere helft verhuurde. Tot blijkt dat het heel veel geld kostte en men besluit de ene helft ( die nog niet verbouwd was), aan de trust te geven en de andere helft te bewonen. En gelukkig gaat dan alles na verloop van tijd naar de Trust. Houdt wel in dat de inboedel niet echt van 1 tijd is, maar meer een samenraapsel. Wel een mooi huis, maar verder niet. De tuin was dus ook zo. Een tuin die bestaat uit  gras, hoog gras , teneinde straks een ander soort beplanting neer te kunnen planten. Maar wel het bezichtigen waard. Tenminste, als je net als wij lid bent geworden van National Trust. Anders betaal je en voor de parkeerterreinen en voor het huis. En dan is dit het (nog) niet waard. Vandaar zijn we naar Lanhydrock gereisd. En dat is een verademing. Wat een fantastisch huis.

Het regent nog steeds en dus is iedereen als een blinde naar binnen gerend (ook wij) en staan wij mens aan mens in een hele lange rij te kijken naar de wereld van weleer. Naar de wereld van de rijken. Onvoorstelbare rijkdom was er. En het hele grote verschil tussen personeel en familie. Wat mij opviel is dat de rijken apart sliepen. Wel te begrijpen als je hoort dat families met elkaar trouwden vanwege geld. Het huis welke wij eergisteren bezochten, daar is het familiekapitaal vergaard door te trouwen met de juiste. Ik ben getrouwd met mijn Marja, gewoon omdat ik van haar hield, pardon, houd , maar dat is niet de manier. Ik weet nu hoe het werkt en zal mijn enige overgebleven, niet samenwonende, kind behoeden voor armoede. Zoeken naar een familie met geld, dat is het kernwoord. Maar goed , ik dwaal af, het huis laat dingen zien die je normaal alleen in films ziet. En de tuin, die is ook fenomenaal. 

Wat een pracht en praal is daar te zien. Een eigen kerk, een eigen bibliotheek en alles wat je hart begeert. Onvoorstelbaar dat de familie gewoon uitsterft. Kinderen die niet trouwen of als ze trouwen, dan nemen (krijgen) ze geen kinderen. Of er komen meiden. En die nemen de naam niet over en dus heb je daar niets aan, erfgenaamwijze gezien dan. Er was een familielid met 19 kinderen, waarvan 18 meisjes. Hoe krijg je het voor elkaar.  En dan krijgt die ene jongen twee kinderen, 1 meisje en 1 jongen. En dan gaat die jongen dood. Hoeveel pech kun je hebben als familie. Dus, uiteindelijk komt dat landgoed ook bij de National Trust terecht. En kunnen wij er met zijn allen van genieten.

Na aankomst hebben wij een Guinness en een gewoon 3.5 % alcohol biertje gekocht en opgedronken in de loungeroom. Daar zat een stel die honderduit praatte over Devon en Cornwall, Canada, Amerika en Arabische landen ( ook Holland ) waar ze geweest zijn. Met werk en vakantie. En ook over de op handen zijnde Brexit. Dat leeft hier toch ook wel. Valt me mee. De eerste die ik er over hoor. Vanavond nemen we nog een kopje koffie hier en gaan we niet te laaat naar bed. Morgen is de dag dat we weer verhuizen. Nu naar een klein plaatsje net onder Londen. 3 uur van hier en 3 uur van Dover. Dus morgen nog 1 keer een verhaal vanuit Engeland en de laatste vanuit Nederland. En dan is de vakantie weer klaar.

 

Top