Dinsdag 21 juni 2016

Vanmorgen vroeg vertrokken. Om pakweg half zes uit bed en de auto inpakken. Dat is altijd het meest spannend. Heb je alles bij je ? Maar goed, niets wat je niet daar kan kopen, natuurlijk. En na afscheid te hebben genomen van de zoon, die blijft om het huis te bewaken samen met zijn vrienden. Want natuurlijk nodigt hij niemand uit, hij blijft lekker 10 dagen alleen, maar ach, ook wij zijn jong geweest.
Dus wij weg om ruim 300 kilometer verderop op de boot naar Engeland af te reizen. De reis ging bovenverwachting goed, je kunt met je auto vol met wat je maar wilt, van Nederland naar Frankrijk reizen. Ze leren ook niet snel daar. Maar wij hebben geen kwaad in de zin, dus gaan we na grondig doorzocht te zijn aan de Engelse kant van de douane, naar de plek op de boot.
 
We hebben priority plekken afgehuurd, dus dat betekent dat we eerder aan boord mogen en ook als eerste weer weg. Maar we krijgen een biljet zonder dat teken. En we dienen ons aan te sluiten in rij 33. Dus ik gelijk met de beschikbare media in de pen geklommen. De dame aan de andere zijde van de laptop, zegt dat ze niets voor ons kan doen en we dienen ons te vervoegen bij de ter plaatse zijnde medewerkers. Ze zal de 12 euro terug storten. And she did. Maar terwijl ik met die dame aan het typen ben, gaat de rij al rijden. Er zijn maar 4 rijen auto's en 40 rijen vrachtauto's. Die rijden al een poosje richting boot. Dus wij komen aanrijden en kunnen na 15 minuten al op de boot. Even in beider hoofden prenten waar de Fiat staat en op naar boven. Daar lezen we samen een boek en met een kop koffie en een kop thee, zak ik weg. Heel ver weg in de krochten van mijn onderbewustzijn. En net op het moment dat er een straaltje spuug richting mijn kin wil vertrekken, schrik ik wakker. Gelukkig, niemand heeft het gezien. Ik zie de witte krijtrotsen al verschijnen en we zijn er al. Dat is een meevallertje. We stappen in de Fiat en na 2 minuten mogen we al.
Voordeel als er zo weinig personenvoertuigen deze kant op willen. We hebben ons goed voorbereid en weten dat we de M20 op moeten. En dus rijden we na 5 minuten uit de file vanuit de boott richting M2, Kent. En komen er achter ( nadat de mevrouw uit Belgie ons vanaf de TomTom al een keer of wat vertelt dat we om moeten draaien) dat we ondanks al onze voorbereidingen richting Canterbury sturen.
 
Maar je rijdt net links en je komt van de boot, dus als je omdraait op een rotonde, heb je zomaar kans dat je op diezelfde boot belandt. Dus we gaan wel terug, maar uiterst behoedzaam. En zo rijden we na een paar minuten billenknijpend richting Londen.  
De rit duurt bijna 3 uur en na aankomst  besluiten we niet eerst nog even rond te kijken , maar eerst de Fiat uit te zetten en dan pas de boel te gaan verkennen. En ik moet zeggen, die eerste Guinness smaakten heerlijk. Sta ik daar aan de balie om wat te bestellen, want die Engelsen komen niet naar jou in de kroeg, komt er een dame naast me staan. En die begint iets te bestellen wat ik nog niet gedronken heb en ook niet van gehoord had. Iets met witte wijn aangevuld met water en koolzuur uit een tapinstallatie en een dozijn ijsblokjes in een heel groot glas. Oh, zegt ze, you were first ? Sorry for that, but I need fluid first. Nou, zeg ik in mijn beste Engels, We drove 300 miles to order this splendid version of Guinness. Joh, zegt ze, Nederlands ? Ja, zeg ik. En ik ontmoet een dame die Engels is en gestudeerd heeft in Nederland ( Schroevers) en daar nog enige jaren heeft gewoond. En zelfs niet met een beetje accent. Na de ontmoeting is ze net zo snel weer weg en er stapt een Engels stel binnen. Samen 304 jaar oud en zo zien ze er uit. How are you, vraagt ze aan een aan de bar zittend mens die daar gezien zijn houding al verscheidene uren heeft doorgebracht, I'm jolly good. Zo dat weten we dan ook weer en de man aan de bar gaat weer terug in zijn eigen (mobiele) gedachtenwereld.
 
Ik heb weer geen geluk met de bardame, ik heb de serie Midsomer murders gezien met deze bar erin, maar daar stond een pracht exemplaar van een bardame in. Deze is 1 meter 55 hoog en 1 meter 75 breed. Met een horrelpoot in een brace en voorzien van ouderwetse beharing. Nou ja, aan deze bar zal ik hier niet blijven hangen, dat dan weer wel. We besluiten om de boel de boel te laten en het stadje lopend te gaan verkennen. Buiten komen we er achter dat het ala Vlist is. 1 grote straat met alles wat je hart begeert, (kroeg, kroeg, hotel, bar, kroeg, kerk, kroeg, kapper en groceries) en dus zijn we snel weer terug. na een uitpaksessie en opzoeken wat we 's morgens nodig hebben is deze eerste dag klaar. Morgenvroeg wil ik gaan cachen en dus staat alles klaar om Mar niet wakker te maken als ik ga.
Tot morgen vanuit een 21 graden warm Engeland.

 

Top