Pullborough

De laatste reisdag. We zijn weggegaan na een goed ontbijt en hebben de laatste keer met de yankees gegeten. Dit keer hebben wij het gesprek gedirigeerd en hebben gevraagd waar ze vandaan kwamen en hebben een gesprek gehad over de band waar ze in speelden. Een rock band zei ze. Bill wist te vertellen dat als je bas speelt ( zoals ik ) je altijd overal terecht kon. Bas spelers zijn schaars. No one will play the bass to that song, zong Anita Meyer eens. Na nog eens gehoord te hebben hoe goed Amerika wel niet was hebben ze de ontbijttafel verlaten en alhoewel ze wisten dat wij de B & B verlieten , geen afscheid genomen. Maar misschien houden ze daar niet van. Wel hebben we de website van de band meegekregen. Iets met  mighty girl  band of zoiets. En zij was niet de girl. Maar goed ook, Ze was de houdbaarheidsdatum al ver voorbij. We hebben wel afscheid genomen van Penny and Harry. Een alleraardigst stel. Ook hier geldt dat als je een slaapplek nodig hebt, je hier aan het goeie adres bent. Home, that's the idea you get when you're in the capable hands of Miss Marple.

Dan gaan we op weg. Eerst naar een grote winkel voor de broodjes en drie plakken ham. Marja steekt 4 vingers op en vraagt om drie plakken Breadham. En krijgt er dus ook drie. Maar die zijn ruim voldoende om 5 broodjes te beleggen. Vervolgens op weg naar de cemetery waar Brian Jones al sinds 1969 ligt. Op zijn graf staan verse bloemen en briefjes van fans. De diehard Rolling Stones fans. Blijkt hij op 3 juli te zijn overleden en vandaar de verse bloemen. Er loopt net een  groep  mensen langs in het zwart . Ook deze mensen stoppen even bij Brian's graf. Na diverse foto's te hebben genomen verlaten we de begraafplaats en gaan op weg.

Het is ruim 2.5 uur rijden en we nemen de tijd. Zoals altijd komen wij altijd van alles tegen wat de reis meestal niet bespoedigd. Zo ook nu. Even een sanitaire stop brengt ons in een petietrig klein dorpje waar we gelijk de net aangeschafte broodmaaltijd naar binnen brengen. Er loopt een stel langs , teenagers , met een hondje en die gaan ons voorbij. Wij groeten even en na drie minuten komen ze weer langs. Kennen net als wij ook de weg niet denken we. Maar dan buigen ze af en verlaten de scene. Na het brood verorberd te hebben en de melk ( verkopen ze hier in van die lieve kleine kannetjes ) gaan we weer op weg. De eerstvolgende rotonde nemen we 3 keer omdat de Tomtom op het meest cruciale moment besluit om even up te daten. De vierde keer rond gaan we de goeie afslag in en vervolgen onze reis. Niet te verwarren met vervroegen, dat gebeurt ons nooit.

Ik rij de M3 op en achter mij ( minder dan een meter ) sluit een vrachtwagen aan die met lichtsignalen aangeeft dat het best een beetje krap is om in te voegen. Marja krijgt dat niet mee en dat is maar goed ook. Maar als je hier bent geweest weet je dat de British don't fancy een lange invoegstrook. En aangezien mijn tweecilinder Fiat geen racemodel is, heb ik best even tijd nodig om 100 te rijden..... Enfin, alles ging goed en uit eindelijk komen we aan bij het hotel. We zijn de eersten en vinden de landlady achter de TV. Staat zich ,  zoals alle vrouwen hier ,  te vergapen aan Murray. Die nu weer de sterren van de hemel staat te tennissen. Wij strijken neer in de tuin, Marja met boek en ik met de tablet. Om het thuisfront te laten weten dat deze reis ook weer geslaagd is en het nog geen tijd is om de Rolling Stones collectie te verkopen.
Vanavond eerst maar wat eten en dan de TB in de cache van Julia ( wie dat is weet ik niet, maar daar is de cache door geplaatst ) achter te laten. En nu een keuze, ga ik aan de thee met scones en clotted cream of neem ik een Guinness. Keuzes, keuzes, keuzes. U hoort van ons.

 

Top