Let's call it a day.

Tja, dan is het 04.30 uur en je wordt wakker van de kou. Hier in het afgelegen Kent kun je nog naar bed gaan en de openslaande tuindeuren gewoon open laten staan. Kan de hitte er uit. Nou, ik kan je vertellen, die is er uit. Het is op dit moment 12 graden buiten en ik geniet. Vogeltjes fluiten in de tuin en de kippen kakelen aan 1 stuk door. Koekoek links en rechts van de tuin en hoog in de lucht een passerend vliegtuig met mensen erin die argwanend de piloot volgen als die zonodig moet plassen. En allemaal, niet 1 uitgezonderd,  een grote zucht van verlichting slaken als na het telefoontje de deur ontgrendeld wordt. In gedachten zie ik dan zo'n vader die door zijn niet al te klein uitgevallen vrouw een stomp krijgt met de mededeling " hou jij die deur effe open tot die kerel terug komt ". En die man dan met plaatsvervangende schaamte vraagt of het ook 24 Db minder hard mag. 

Het is nog geen 5 uur en nu mengen de kikkers zich in de strijd. Er dient dus een vijver bij de buren te zijn. Want sloten kennen ze niet. Een grote ekster neemt plaats aan de vacante zijde van de beide blokhutten en kijkt me aan. Of zo'n beest kan denken, weet ik niet. Maar het lijkt of hij denkt " What the f.ck doe jij daar zo vroeg, gek". Ongeveer de blik van de bovenstaande vrouw terwijl ze vroeg of het wat minder hard mocht. Moet toch ergens in de lijn familie zijn. Tenslotte is het ook ergens begonnen , het leven. Waarom die ekster dan ekster werd en de vrouw in het verhaal ... enfin, ik dwaal af. Het is prachtig weer en de vooruitzichten zijn plusminus 21 graden. ( sorry ). Gisteravond zijn we naar de plaatselijke kroeg gegaan en hebben daar de verplichte twee Guiness naar binnen gewerkt. Een maaltijd kon ook. En daar kunnen ze toch wel wat leren van onze Herman, hoor. Er zijn 8 picknick tafeltjes. Die vaste plekken hebben. Je kent ze vast nog wel, die rooie plastic dingen die je zo handig uit elkaar kunt klappen en voila, je hebt een tuinset inclusief tafel. Deze echter waren van hout, maar net zo krap. Genoeg voor mij en mijn vrouw, maar er zaten er bij, die met goed fatsoen nooit meer uit zo'n voorgevormde set komen. En die bestellen de meest exotische gerechten. Die eten gerust een biefstuk ", medium, not to small please " en een zak chips. eet zo lekker weg. Even afgewisseld met een sloot wijn of bier. Wij houden het bij een hoofdmaaltijd bestaand uit zalm, gerookt uit eigen keuken, en ik neem een medium biefstukje. Groenten erbij ? Nou, die zitten onder het vlees. Daar doen ze hier niet aan. Maar goed, afgezien van die grote spieren en de zeen die niet te kauwen is is het best te happen. Krijg je dus je bord niet leeg en daar heb ik een broertje dood aan. Laat je voedsel over op je bord wat weg gegooid wordt, terwijl 300 km verder de mensen de galanteriemoord sterven van de honger. Zelfs al is dat voedsel wat eigenlijk niet voor consumptie bedoelt is. 
Maar goed, waar was ik, na afloop een toetje. En daar zijn die mensen weer geweldig in. Custard vla bij  een bakje die al bijna vol zit met taart en rozijnen. Als  je die bak op hebt, dan plof je zowat. Mijn vrouw bestelt een taart die zo machtig is ( ken ik nog een liedje over ) dat ze de boel niet op kan. Dus vanwege het feit zoals hier boven beschreven eet ik het restje op en zie dan naast mij de plaatselijke bevolking gewoon door eten met dezelfde bestelling die wij hadden , maar dan eens zo veel. Met een voorafje en heel veel roze drank in grote flessen. De rekening viel mee, omdat ze een regeling hebben dat de tweede betalende gast maar 5 pond hoeft af te rekenen. Dus even minder dan 50 pond met zijn tweeen ( sorry, control e werkt niet op een tablet ) staan we weer op straat. waar we met een warm gevoel even onder de douche stappen en ons te ruste leggen. En dan word ik dus wakker op de tijd die ik in Nederland ook uit de veren moet. Maar hier is dat stiekem een uur vroeger. Vandaar de tijd. Weet je dat ook weer.

Vandaag staan op het programma Broadstairs ( lijkt zo veel op Broadchurch ) en Margate. En castle Hever. Handdoekje mee, want het zou zomaar kunnen dat we een strand tegen komen. Ja en strand en ik hebben net zo veel gemeen als zon en ijs. Afzonderlijk zijn het prachtige dingen maar tesamen verdwijnt er altijd 1. Dus moet je dat soort dingen niet proberen te mengen. Maar zeer waarschijnlijk hebben ze daar wel boulevards en dus heb ik ook wel wat te doen. En anders ga ik op zoek naar caches. ...........

Wat schrijf je nu weer op , caches ? Ja dat is zo'n uit de hand gelopen hobby. Dan ga je op zoek naar een doosje waar een rolletje in zit waar je dan je naam op zet. Dan ga je of naar een App of naar internet en daar geef je aan dat je het ding gevonden hebt. De plaatser van die dingen krijgt dan een berichtje dat het weer gevonden is en de teller wordt opgehoogd. Kost niets en als je zelf zo'n ding weggelegd hebt, dan is het rete spannend om te zien of er ook mensen komen die jouw cache ( ja, doosje staat hier zo knullig ) komen zoeken. En die doosjes staan overal. Zo zijn er een stuk of 20 in ons dorp. En mensen komen van heinde en ver om die doosjes op te pikken. En hier in Kent, daar zijn er ook. Ruim 2.5 miljoen over de hele wereld.

Dus het strand gaat mij niet zien. Want daar begon ik mee. Je dient te in te smeren met een of ander plakkend goedje om te zorgen dat de zon je huid niet kapot maakt en dan lig je te braden in diezelfde zon. Daar begrijp ik dan niks van. Dat is net zo zot als gaan wandelen in de Reeuwijkse Hout waar je met je auto naar toe moet en dan een stuk te wandelen om vervolgens te kunnen lunchen. En waar staat het lunchhuis ? Precies ja, naast diezelfde parkeerplaats. Daar ben je al ! Waarom zou je 10 km gaan wandelen om uit te komen .....

Maar goed, dat zijn de plannen voor vandaag en als het goed is, dan hebben we ontbijt en lunch naar binnen gekregen en komen we vanavond weer terug op honk om ons dan weet te laven met twee Guiness. Want dat is traditie. En ik ben een mens van tradities.

Top